ஓவியம் - ஜீவா
கோவை நன்னெறிக் கழகம் 27.09.2026 ஞாயிறு மாலை கோவையில் தனது 70ஆம் ஆண்டு நிறைவு விழாவைக் கொண்டாடியது. நிகழ்வில் எழுத்தாளர் நாஞ்சில்நாடன் அவர்களுக்கு தமிழ்நெறிச் செம்மல் விருதை வழங்கிச் சிறப்பித்தது. விழாவில் ஆற்றிய வாழ்த்துரையின் எழுத்து வடிவம்.
0
பல வருடங்களுக்கு முன்பு நாகர்கோயிலில் ஒரு கல்யாணப்
பந்தியில் பசியுடனும் ஆசையுடனும் அமர்ந்திருக்கிறான் ஒரு சிறுவன். உணவு பரிமாறி
உண்ணும் நேரத்தில் அவன் கையைப் பிடித்து எழுப்பி அங்கிருந்து
வெளியேற்றப்படுகிறான்.
அதே சிறுவன், வளர்ந்து படித்து, மாவட்ட அளவில் முதல்
மதிப்பெண் பெறுகிறான். கணிதத்தில் முதுகலைப் பட்டம். ஆனாலும் அந்த இளைஞனுக்கு வேலை
கிடைக்கவில்லை. எனவே, பிழைப்பு தேடி பம்பாய்க்கு ரயில் ஏறுகிறான் அந்த இளைஞன்.
ஐம்பது, அறுபது வருடத்துக்கு முன்பு நாகர்கோயிலிலிருந்து
பம்பாய்க்கு ரயிலில் போனால் இரண்டு நாளாகும். நேரடி ரயில் போக்குவரத்தே கிடையாது. தொலைபேசி
வசதி இல்லை. கடிதம் எழுதினால் போய் சேருமா இல்லையென்று தெரியாது. அப்பிடியே போய் சேர்ந்தாலும்
பத்து நாளோ இரண்டு வாரமோ ஆகும். அவசரத்துக்கு தந்தி அடித்தால்கூட அது கிடைத்து புறப்பட்டு
வருவது அவ்வளவு சுலபமில்லை. அந்த ஊரில் யாரையும் தெரியாது. மொழியும் புரியாது. கண்ளைக்
கட்டிக்கொண்டு காட்டில் நிற்பதுதான் நிலைமை.
24 வயதில் பம்பாய்க்கு போய் பிரமாண்டமான அந்த வி.டி ஸ்டேசனில் இறங்கும்போது
முதலில் ஒரு பயம் வரும். இந்த ஊரில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற திகைப்பு வரும்.
அடுத்தது ஒருவிதமான ஆற்றாமை பொங்கும். எனக்கு மட்டும் ஏன் என்கிற கேள்வி வரும். அத்துடன்
கோபமும் வரும். தகுதியில்லாதவர்களெல்லாம் ஊரில் நன்றாகத்தானே இருக்கிறார்கள்,
எனக்கு என்ன தகுதி இல்லை, நான் மட்டும் ஏன் இப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு
இங்கே வந்து நிற்கிறேன் என்று ஒரு வெறுப்பு வரும். நம்முடைய ஊர் மீது, கல்வியின்
மீது, இதற்கெல்லாம் காரணமான அரசியல், அதிகாரம், சமூக அமைப்பு என்று எல்லாவற்றின்
மீதும் கடுமையான கோபமும் வெறுப்பும் வரும்.
பம்பாய்க்கு போனதும் உடனடியாக வேலை கிடைக்கவில்லை.
பம்பாய் கலெக்டர் அலுவலகத்தில் ஏழு ரூபாய் தினக்கூலியாக ஒருமாதம் வேலை பார்க்க
நேர்ந்தது. உண்பதற்கும் தங்குவதற்கும் தற்காலிக ஏற்பாடுகள்தான்.
இதுமாதிரி ஒரு குழப்பமான சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு மனிதன்
வழிதவறிப் போவது என்பது மிகவும் இயல்பானது. அதுவும் பம்பாய் மாதிரி ஒரு ஊரில் தவறிப்போக
எண்ணற்ற சுலபமான வழிகள் உண்டு.
ஆனால், ஊரையும் உறவுகளையும் மனிதர்களையும் பிரிந்து
வந்த ஏக்கத்துடனும் அடுத்த வேளை பசிக்கு என்ன வழி என்கிற துக்கத்தோடும் இருட்டில் நின்று
கொண்டிருந்த அந்த கொடுமையான காலத்தில் சுப்ரமணியன் என்னும் அந்த இளைஞன் வழிதவறிப்
போகவில்லை. அதற்கு பதிலா ஒரு கைவிளக்கைக் கண்டடைந்தார். அந்த கைவிளக்கின்
வெளிச்சம் அவரை குழப்பத்திலிருந்தும் தடுமாற்றத்தில் இருந்தும் விடுவித்தது. மனதில்
தெளிவுடன் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்கலாம் என்கிற நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. உண்மையாக
நேர்மையாக உழைத்தால் ஒரு மனிதனாக
தலைநிமிர்ந்து வாழ முடியும் என்ற மன உறுதியைக் கொடுத்தது. சுப்ரமணியன்
என்கிற அந்த இளைஞன் நெருக்கடியான அந்த காலகட்டத்தில் கண்டுபிடித்த அந்த கைவிளக்குதான்
எழுத்து. எழுத்து என்னும் அந்த கைவிளக்குதான் வேலை தேடி பம்பாய்க்குப் போன சுப்ரமணியனை
நாஞ்சில்நாடன் என்கிற நாடறிந்த எழுத்தாளராக மாற்றியது.
எழுத்தும் இலக்கியமும் அவருடைய தனிமையைப் போக்கவும்,
ஊரைப் பற்றி உறவுகளைப் பற்றிய நினைவுகளை மடைமாற்றவும் அவருக்கு உதவியது. அந்த
எழுத்தின் வழியாக, கதைகளின் வழியாக ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து இந்த
ஊருடனும் உறவுகளுடனும் மொழியுடனும் அவரால் உரையாட முடிந்தது. பிழைப்புக்காக
பம்பாயில் அலைந்துத் திரிந்தபோதும் எழுத்தின் மூலமாக நாஞ்சில்நாட்டில் அவர்
வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்.
வேலையற்ற இளைஞனாக பம்பாய்க்கு சென்ற சுப்ரமணியன் பதினேழு
வருடங்கள் கழித்து தமிழ்நாட்டுக்கு கோயமுத்தூருக்கு W H பிராடி நிறுவனத்தின்
மேலாளராக வந்து சேர்ந்திருந்தால் நம்மில் பலருக்கும் அவரைத் தெரிந்திருக்காது.
ஓய்வுபெற்று இதே கோவைப் புதூரில் வசித்திருந்தாலும் இங்கே அவரை அழைத்து இந்த
விருதைத் தந்திருக்க மாட்டோம். பம்பாயிலிருந்து தமிழ்நாட்டுக்கு திரும்பி
வரும்போது அவர் பிராடியின் மேலாளராக மட்டுமல்லாமல், நாஞ்சில்நாடனாகவும் திரும்பி
வந்தார். நூறு சிறுகதைகள், நான்கு நாவல்கள், கட்டுரைகளை எழுதிய தமிழின் முக்கியமான
எழுத்தாளராகவும் திரும்பி வந்தார். அவரது எழுத்துதான் அவரது முகமாகவும்
முகவரியாகவும் இருந்தது.
1975ஆம் ஆண்டு தீபம் இதழில்
அவரது முதல் கதை ‘விரதம்’ வெளியானது. ஐம்பதாண்டு காலமாகத் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். ஆறு நாவல்கள், 200க்கும் அதிகமான சிறுகதைகள், ஒன்பது சிறுகதைத் தொகுப்புகள், பத்துக்கும் அதிகமான கட்டுரைத் தொகுப்புகள், மூன்று கவிதைத் தொகுப்புகள் என்று தொடர்ந்து எழுதிக்
கொண்டிருக்கிறார். ஒவ்வொரு நாளும் இடைவிடாது எழுதுகிறார். எழுதுவது என்பது சாதாரண
காரியமல்ல. இதில் செலுத்தப்பட்டுள்ள உடல்
உழைப்பும் மூளை உழைப்பும் களைப்பைத் தருவது. அதிலும் இவர் இன்னும்
பேனாவால், கையால் எழுதுகிறார். எனக்குத் தெரிந்து இன்று கணினியை, கைப்பேசியைப்
பயன்படுத்தாமல் கையால் எழுதும் ஒரே எழுத்தாளர் இவராகத்தான் இருக்கவேண்டும். தொடர்ந்து எழுதவேண்டும் என்றால் தொடர்ந்து வாசிக்கவேண்டும். எல்லாவற்றையும் கூர்ந்து கவனிக்கவேண்டும். யோசிக்கவேண்டும். ஐம்பதாண்டு கால எழுத்து என்பது ஒரு இயக்கம். ஒரு தலைமுறை என்பதே முப்பதாண்டு காலம் என்று சொல்வார்கள். இவர் ஒரு தலைமுறை தாண்டியும் உழைக்கிறார்.
எழுத்தாளனுக்கு நம் சமூகம் தரும் மரியாதையைப் பற்றி நமக்குத் தெரியும்.
அதையெல்லாம் உணர்ந்தும் அதைப் பற்றி பொருட்படுத்தாது ‘என் கடன் பணி
செய்து கிடப்பதே’ என்று மனம் சலிக்காமல் பல நேரங்களில் கைக்காசு செலவு செய்து
கூட்டங்களுக்கு சென்று வருகிறார்.
அவருடைய முதல் மூன்று நாவல்கள் நாஞ்சில்நாட்டு
வாழ்க்கையைச் சொல்பவை. பிந்தைய மூன்று நாவல்களும் பம்பாயைக் களமாகக் கொண்டவை. இந்த
நாவல்களிலிருந்து கடந்த ஐம்பதாண்டு காலத்தில் இந்திய கிராமங்களிலும் பம்பாய் போன்ற
பெருநகரங்களிலும் வாழ்ந்த இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
கோவைக்கு வந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே அவர்
கட்டுரைகளை தொடர்ச்சியாக எழுதத் தொடங்கினார். நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர் வாழ்க்கை
என்ற அவரது புகழ்பெற்றக் கட்டுரை தீவிர இலக்கியம் வாசிப்பவர்களைத் தாண்டி பொது
வாசகர்கள் பலருக்கும் அவரை அறிமுகப் படுத்தியது. ‘நஞ்சென்றும் அமுதென்றும் ஒன்று’
என்பது மதுப்பழக்கம் குறித்து அவர் எழுதிய இன்னொரு முக்கியமான கட்டுரை. அவரது
நாவல்களும் கதைகளும் இலக்கிய வாசகர்கள் மட்டுமே வாசிக்கக் கூடியவை. அதனுடைய
எண்ணிக்கையும் எல்லையும் மிகக் சிறியது. அவர்களுக்கு மட்டும் கதைகளையும்
நாவல்களையும் தொடர்ந்து எழுதுவதோடு நின்றிருந்தால் அந்த எல்லையைத் தாண்டி
பலருக்கும் அவரைத் தெரிந்திருக்காது. அப்படியில்லாமல் அவர் எழுதிய கட்டுரைகள் பொது
வாசகர்களை அவரை கவனிக்கச் செய்தன. முக்கியமாக, ஆனந்த விகடனில் ‘தீதும் நன்றும்’
என்ற தலைப்பிலும், குங்குமத்தில் ‘கைம்மண்ணளவு’ என்ற தலைப்பில் அவர் எழுதிய
கட்டுரைகள் பொது வாசகர்களிடம் அவரைக் கொண்டு சேர்த்தன. இலக்கியத்துக்கு வெளியிலும்
அவரைக் கவனிக்கத் தொடங்கினார்கள். அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், தொழிலதிபர்கள்,
வியாபாரிகள், மருத்துவர்கள், சினிமாக்காரர்கள் உட்பட பலதரப்பட்ட வாசகர்கள் அவர்
என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கவனிக்கலானார்கள்.
ஆனந்தவிகடன், குங்குமம் போன்ற பிரபலமான வார இதழ்களில்
அவர் எழுதியதுதான் இதற்குக் காரணமா? இல்லை. அந்தப் பத்திரிகைகளில் அவர் என்ன
எழுதினார், எப்படி எழுதினார் என்பதுதான் முக்கியம். நமது அன்றாட வாழ்வில் நாம்
அனைவரும் பல சம்பவங்களை கண்டும் காணாமலும் கடந்து செல்வோம்.
அன்றாட அரசியல் நிகழ்வுகள், அரசின் நடவடிக்கைகள்,
அதிகாரவர்க்கத்தின் நடைமுறைகள், சாதி இன மொழியின் பெயரால் நிகழும் சம்பவங்கள்,
பேருந்துகளில் சில்லறை பிரச்சனை, அஞ்சலகம் வங்கிகள் அரசு அலுவலகங்களில் பார்க்க
முடிகிற அவலங்கள், ரேசன் கடை விவகாரங்கள், முதல் நாள் முதல் காட்சிக்காக
முண்டியடிக்கும் இளைஞர்கள் என்று எத்தனையோ சம்பவங்கள்.
அவற்றைக் குறித்து நமக்கென்று கருத்து இருக்கும்.
ஆனால் அவற்றைப் பேச வாய்ப்பிருக்காது, சில சமயங்களில் பேச முடியாது. இப்படி நம்
எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கும் எண்ணங்களை, கோபங்களை, வருத்தங்களை, தரப்புகளை,
விமர்சனங்களை அவர் தன் கட்டுரைகளின் வழியாக கேள்விக்கு உட்படுத்தினார். நமது
மனசாட்சியை சீண்டிப் பார்த்தார். எல்லாவற்றையும் மௌனமாக வேடிக்கைப் பார்க்கும்
போக்கை கேலி செய்தார். அரசியல்வாதிகளிடம் சினிமாக்காரர்களிடம் சாதி, மத
அமைப்புகளிடம் சிக்கிச் சீரழியும் தமிழ்ச் சமூகத்தைக் குறித்த தன் அக்கறைகளை
கிண்டலாகவும் கேலியாகவும் கூர்மையாகவும் எழுதினார். கல்வியிலும் மருத்துவத்திலும்
சமூகத்தின் பிற துறைகளிலும் ஒரு எளிய மனிதன் மிகச் சாதாரணமாகச் சுரண்டப்படும்
அவலங்களைத் தோலுரித்துக் காட்டினார். பல சமயங்களில் நாம் வெளிப்படையாகப் பேசத்
தயங்கும் விஷயங்களை அவர் சிறிதும் தயங்காமல், அதே நேரத்தில் மிகுந்த கண்ணியத்துடன்
விவாதிக்கிறார். சமகால தமிழ்ச் சமூகத்தைக் குறித்த அவரது கவலையும் அக்கறையுமே அவரை
தமிழறிந்த அனைவருக்குமான எழுத்தாளராக உருமாற்றியது. இப்படி வெளிப்படையாக
எழுதுவதால் பல சமயங்களில் அவர் மீது பலருக்கும் கோபமும் எரிச்சலும் வருவதுண்டு.
ஆனால், அதைப் பற்றியெல்லாம் அவர் கவலைப்படுவதில்லை. முகதாட்சண்யம் பார்ப்பதில்லை.
எவர் தயவையும் எதிர்பார்ப்பதுமில்லை. உள்ளது உள்ளபடி எழுதுகிறார், பேசுகிறார்.
அப்படியில்லை என்றால் அது நாஞ்சில்நாடனின் எழுத்துமல்ல, குரலுமல்ல.
அவரது ஆறாவது நாவல் ‘எட்டுத் திக்கும் மத யானை’ நாவல் வெளியாகி
இருபத்தி ஐந்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டன. அதன் பிறகு நாவல் எழுதவில்லை. அவரிடம் பலமுறை
இதைப் பற்றி பேசியதுண்டு. சற்றே உரிமையுடன் கடிந்ததுமுண்டு. ஆனால், அவர் எப்போதும்
பதிலாகச் சொல்வது ஒன்றுதான் ‘இந்தக் காரியத்தை நான் செய்யலேண்ணா வேற யாரும் செய்ய முடியாமயே
போயிரும்.’ இன்று அவர் எழுதி வெளியாகியுள்ள கட்டுரை நூல்களின் எண்ணிக்கை அவரது சிறுகதைத்
தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையைவிட அதிகம். உண்மையில், அவரது புனைவுக்கான ரசிகர்களைவிட கட்டுரைகளுக்கான
ரசிகர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும்.
இத்தனைக்கும் மேலாக தொடர்ந்து அவர் முக்கியமான
காரியத்தை செய்துகொண்டிருக்கிறார். தமிழையே ஒழுங்காகப் படிக்கத் தெரியாத இன்றைய நம் தலைமுறை
தொலைத்துக்கொண்டிருக்கும் தமிழின் மரபிலக்கிய செல்வத்தை தன் கட்டுரைகளின் வழியாக
மீட்டுத் தருகிறார். அருமையான பொருள் பொதிந்த சங்க இலக்கிய பாடல்களை உதாரணம்
காட்டி ஆர்வமூட்டுகிறார். அவற்றைத் தேடிப் படிக்கச் செய்கிறார். பல்கலைக்கழகங்களும், தமிழ் பேராசிரியர்களும் செய்யவேண்டிய அடிப்படையான பணி இது. நமது பழந்தமிழ் இலக்கியங்களுக்கும் நவீன இலக்கியத்துக்குமான
முக்கியமான பாலமாக அவர் விளங்குகிறார். கம்பனையும்
வள்ளுவனையும் கபிலரையும் ஔவையாரையும் சிற்றிலக்கியங்களையும் ரசனைபூர்வமாக
விமர்சனபூர்வமாக எடுத்துச் சொல்லும் அவரது இந்தப் பணி பிற எல்லாவற்றையும்விட மேலானது,
பாராட்டுக்குரியது. பாடுக பாட்டே, சிற்றிலக்கியங்கள், பனுவல் போற்றுதும் போன்ற
அவரது நூல்களைக் குறிப்பிடலாம்.
இன்று கம்பனை ரசனையுடனும் ஈடுபாட்டுடனும் அடுத்தத்
தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்ல நம்மிடையே ஒருவர் இருக்கிறார் என்றால்
நாஞ்சில்நாடன்தான். ‘கம்பனின் அம்பறாத் தூணி’ என்பது அவரது நூல். உண்மையில்
கம்பனைப் பற்றி பேசவும் சொல்லவும் அவரிடமுள்ள ஈடுபாடும் ஆசையும் ஆற்றலும் என்றுமே
தீராதவை.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக இடையறாது அவர் மேற்கொண்டு வரும்
சொல் ஆராய்ச்சி மிகப் பெரிய பணி. அந்த ஆராய்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்
எழுதிவரும் கட்டுரைகள் மிக முக்கியமானவை. ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் அவர் செலுத்தும்
உழைப்பும் ஆர்வமும் ஆச்சரியமூட்டுபவை. பயன்பாட்டிலிருந்து மறைந்து வரும் பல
சொற்களைக் குறித்த அக்கறையும் கவலையும் அனைவரும் கவனிக்கவேண்டியது. வெகு வேகமாகச்
சுருங்கி வரும் தமிழ் சொற்களின் பயன்பாட்டை மிகுந்த அக்கறையுடன் சுட்டிக்
காட்டுகிறார்.
உதாரணத்துக்கு, ஒட்டகம் குறித்த அவரது ‘ஓங்கு நிலை
ஒட்டகம்’ என்னும் கட்டுரையைக் குறிப்பிடலாம். ‘ஊசி காதில் ஒட்டகம் நுழையாது’
என்பது பிரபல சொற்றொடர். அதுவொரு புகழ்பெற்ற பைபிள் வாசகம். ‘ஊசிக்குள் ஒட்டகம்
நுழைந்தாலும் செல்வந்தர் சொர்க்கம் புக இயலாது’. பைபிளில் சொல்லப்பட்ட Camel என்ற சொல்லை யாரோ தவறாக
தமிழில் மொழிபெயர்த்ததன் விளைவே இது என்று குறிப்பிடுகிறார். அந்தச் சொல்லுக்கு
இன்னொரு பொருள், தடித்த கயிறு. ஊசிக் காதில் தடித்த கயிறை நுழைக்க முடியாது
என்றால் அதன் பொருளை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
அதேபோல, அகநானூறில் உள்ள ஒரு பாடல். ‘குறும் பொறை உணங்கும் ததர் வெண் என்பு
கடுங்கால் ஒட்டகத்து அல்கு பசி தீர்க்கும்’ என்பது. இதற்கு உரையெழுதிய பலர்,
ஒட்டகம் எலும்பைத் தின்னும் இயல்புடையது என்ற பொருளிலேயே எழுதியுள்ளனர். ஒட்டகம்
ஒரு சாக பட்சிணி. அது எப்படி எலும்பைத் தின்னும் என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழும். ஆனால்,
‘என்பு’ என்ற சொல்லுக்கு எலும்பு, உடம்பு ஆகிய அர்த்தங்களைத் தாண்டி ‘ஒரு வகைப்
புல்’ என்ற பொருளும் உள்ளது. எனவே, பாறையின் மேல் காய்ந்து கிடக்கும் சுள்ளி போன்ற
வெள்ளிய புற்கள் ஒட்டகத்தின் பசியினைப் போக்கும்’ என்பதுதான் சரியான பொருள் என்று
குறிப்பிடுகிறார். இதுபோன்று எண்ணற்ற சொற்களின் பொருளையும் பயன்பாட்டையும் சரியான
சுவையான உதாரணங்களுடன் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.
நாஞ்சில்நாடனை அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும் அவர் உணவுப் பிரியர் என்று.
உணவுப்பிரியர் என்றால் நன்றாக சாப்பிடுபவர் என்று பொருளல்ல. உணவைப் பற்றிய
தகவல்களை அதன் தளிகை முறையை அறிந்தவர், அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் உடையவர் என்று
பொருள். நாஞ்சில்நாடனின்
கதைகளைப் படித்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும், ‘குளித்து சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தார்’ என்று வெறுமனே
அவரால் எழுத முடியாது. ‘குளித்துவிட்டு
வீட்டுக்கு வந்ததும் சாப்பிட உட்கார்ந்தார். கொடுப்பைக் கீரை துவரன், பருப்புக் குழம்பு,
எள்ளுத் துவையல், தாளிச்ச மோர், நல்ல நிமிரச் சாப்பிட்டார்’ என்று விஸ்தாரமாகத்தான்
எழுத முடியும்.
உணவையும் உண்பதையும் ரசித்தும் ருசித்தும்
இலக்கியமாக மாற்றியவர்களில் நாஞ்சில்நாடனுக்கு முதன்மையான இடம் உண்டு. அப்படிப்பட்டவர்
உணவு குறித்து சுவையாகவும் பயனுள்ளதாகவும் எழுதிய நூல்தான் ‘நாஞ்சில் நாட்டு உணவு’.
உணவிலும்
உணவுப் பழக்கத்திலும் காலந்தோறும் ஏற்படும் மாற்றங்கள் நமது மரபிலும் கலாச்சாரத்திலும்
எத்தகைய சரிவுகளை நிகழ்த்தியுள்ளன என்பதை கரிசனத்துடன் விவரிக்கும் இந்தப் புத்தகம்
அவரது நீண்டகால உழைப்பு. இருபதாண்டுகளாக தன் பிற எழுத்துப் பணிகளுக்கு நடுவிலும் இந்த
நூலுக்கான தகவல்களை தொடர்ந்து திரட்டித் தொகுத்திருக்கிறார். இந்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்
பல உணவு வகைகள் இன்று இல்லை. அவற்றை சமைப்பவர்கள் கிடையாது. இதுபோன்று தமிழ்நாட்டின்
ஒவ்வொரு பகுதியிலுமேகூட உணவு வகைகளும் அவற்றை சமைக்கும் முறைகளும் மறைந்து போயுள்ளன.
அந்த வகையில் மிக முக்கியமான ஒரு நூல் இது.
எழுதுபவன் காலப்போக்கிலும் தன் எழுத்தின் தடத்திலும்
அடையும் பரிணாமவளர்ச்சி மிக முக்கியமானது. ஒரு எழுத்தாளனுக்கும் ஞானிக்கும் இடையிலான பாதை அது. எழுத்தாளனாக நாஞ்சில்நாடன் தொடங்கிய தன் பயணத்தில் பல
படிநிலைகளைக் கடந்து இன்றும் வேகத்துடன் ஆற்றலுடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அந்தப் பாதையில் அவர் அடைந்திருக்கும் இடமும் இனி அவர்
அடையவிருக்கும் தொலைவும் தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் சிந்தனைக்கும் சமூகத்துக்கும் மிக முக்கியமானது.
நன்னெறிக் கழகம் இன்று அவருக்கு வழங்கியிருக்கும்
இந்த விருது அவருடைய எழுத்துக்கும் ஆற்றலுக்கும் அளித்திருக்கும் உற்சாகமும்
ஊக்கமும் அவர் எழுத நினைத்திருக்கும் இன்னும் பல நூல்களை எழுத உதவும்.
