Tuesday, 17 November 2026

பிள்ளைகளின் கரங்களால் எழுதப்பட்ட அன்னையரின் கதைகள் - துணங்கைக் கூத்து

 



நம் எல்லோருடைய வாழ்வில் ஏதேனும் ஒரு பருவத்தில் மறக்க முடியாத சில சம்பவங்கள் நடந்திருக்கும். உள்ளுக்குள் ஆறாத ரணங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும். அதிகமும் அவை தனிப்பட்ட துயரங்களாகவே இருக்கும். இழந்த காதல், நெருங்கிய உறவின் நட்பின் அகால மரணம் போன்று. அவையல்லாது பொதுச் சமூகத்தின் மீது ஒட்டுமொத்தமாக பெரும் தாக்கத்தை உருவாக்கிய சில துரதிர்ஷ்டமான, துயரகரமான நிகழ்வுகளையும் சந்தித்திருப்போம். நோய்த்தொற்று பரவி ஊடரங்கின்போது வீடடங்கியிருந்த காலம் போன்று. என்னுடைய அல்லது என் வயதையொத்த பலரது வாழ்விலும் அவ்வாறு மறக்க முடியாத ஒரு ரணமாக, வடுவாக நின்றுபோனது ஈழ விடுதலைப் போராட்டம். முள்ளிவாய்க்கால் போரில் தமிழீழக் கனவு புதைந்து போய் பதினேழு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ஆனால், அந்த நாள் இன்றும் மறக்க முடியாத ஒரு துர்க்கனவாக எஞ்சி நிற்கிறது.

தமிழ் இலக்கியத்துக்கு ஈழம் அளித்திருக்கும் கொடை மிக முக்கியமானது. போர்ப் பரணி பாடிய தமிழரின் மரபில் வந்த ஈழக் கவிஞர்களும் எழுத்தாளர்களும் ஈழத்தின் சமர்களத்தையும் வீரத்தையும் தியாகத்தையும் கண்ணீரையும் சமகால தமிழ் இலக்கியத்தின் வலுவான பகுதியாக எழுதி நிலைநிறுத்தியிருக்கிறார்கள். போருக்குப் பின் வெளியான நாவல்களும் சிறுகதைகளும் ஒரு இனம் தனது மண்ணை, மண்ணின் உரிமையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள மேற்கொண்ட வலி நிறைந்த போராட்டத்தையும் அதனால் ஏற்பட்ட இழப்புகளையும் சித்தரித்துள்ளன. உயிர்ப்பிழைத்துக் கிடந்தவர்கள் அதே மண்ணில் தம் வாழ்வை மீட்டுக்கொள்ள படும் துயரங்களையும் அவை காட்டியுள்ளன.

ஈழப் போர் உச்சத்திலிருந்தபோது பிறந்து வளர்ந்த அகரமுதல்வனின் குழந்தைப் பருவமும் பள்ளிப்பருவமும் போரால் தீர்மானிக்கப்பட்டவை. போரின்பொருட்டு ஊர் ஊராக அலைந்து திரிய விதிக்கப்பட்டவை. கண்ணி வெடிகளுக்கும் எரிகணைகளுக்கும் துவக்குச் சன்னங்களுக்கும் நடுவே உயிர்த்தப்பியோடும்படியாக எழுதப்பட்டவை. இயக்கத்துக்கும் இராணுவத்துக்குமிடையே பசியுடனும் சாவுடனும் கண்முன்னே உறவுகளை நண்பர்களை இழக்கும் அன்றாடத்தால் அமைந்தவை. இந்தக் கதைகளையெல்லாம் அவர் எழுதுவது யாருடைய கருணையைக் கோரியும் அல்ல. யார் முன்பும் தன் துயரக் கதையைச் சொல்லி அழுது பரிதாபத்தை வேண்டவில்லை. அவருடைய எழுத்து அவரது அடையாளம். சொந்த மண்ணின் கதைகளைச் சொல்வதன் வழியாக அவர் தனக்கான அடையாளத்தை உரிமையை மீட்டுக் கொள்ளவே முயல்கிறார்.

உலகின் நீண்ட கழிவறை, முஸ்தபாவைச் சுட்டுக் கொன்ற இரவு, கடவுள் பிசாசு நிலம், மாபெரும் தாய், போதமும் காணாத போதம் ஆகிய புனைவுகளின் மூலமாக அவர் ஈழப் போரையும் அதன் விளைவுகளையும் மட்டும் காட்டவில்லை. தமிழ் ஈழம் என்ற கனவுக்குப் பின்னிருக்கும் தொன்மங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் வழிபாடுகள், சடங்குகள் உள்ளிட்ட வேர்களையும் கண்டடையவும் அவற்றை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவுமே எழுதப் படுகின்றன. அதனூடாக மனித வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த இயல்பையும் இருப்பையும் சின்னபின்னமாக்கும் போரின் குரூரமான கருணையற்ற முகத்தையும் அதன் தீராப்பசியையும் உலகுக்கு நினைவுபடுத்திக் கொண்டேயிருக்கின்றன. ‘மறதி ஒரு தேசிய வியாதி’ என்ற புகழ்பெற்ற வாக்கியம் உண்டு. இன்றைய செய்தி நாளைய குப்பை. சில நாட்களாக நூலகத்துக்கு புத்தகங்கள் கொள்முதல் செய்வது குறித்து பரபரப்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது மொழியாக்கத்தில் ஏஐ-இன் பயன்பாடு குறித்த விவாதங்கள் சூடாக ஓடிக்கொண்டுள்ளன. இனி, நாளை இன்னொரு செய்தி வந்தவுடன் இது அடங்கிப்போகும். அவ்வளவுதான். இந்த மறதியின் காரணமாகத்தான் முக்கியமானவை, முக்கியமல்லாதவை உட்பட அனைத்தையும் நாம் வசதியாக கடந்துபோகிறோம். நம்முடைய தோலை உரசாதவரை அது அடுத்தவனின் பிரச்சனை. நம் வீட்டுக்குள் குப்பையைக் கொட்டினால் சண்டை பிடிப்போம். அதுவே தெருவில் கொட்டினால் நமக்கென்ன வம்பு என்று கடந்து போவோம். இதனால்தான் அண்மைக்காலத்தில் மனித குல வரலாற்றில் ஒரு இனத்தின் மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறைகளில் ஒன்றான ஈழப் போரையும் அதன் பின்னிருந்த கொடூரங்களையும் நாம் சுலபமாக மறந்துவிட நினைக்கிறோம். விரும்புகிறோம். ஆனால், அந்தப் போர் பலிகொண்ட உயிர்களையும் வாழ்க்கையையும் அவர்களது வலிகளையும் கண்ணீரையும் இதுபோன்ற ஆக்கங்கள் தொடர்ந்து நமக்கு நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. நமது மறதியை இவை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. 

ஈழப் போரே இதன் களமும் காலமும். இதில் சொல்லப்பட்டக் கதைகள் நிகழும் காலத்தில் போர் என்பது காலையை மாலையைப்போல ஒரு பொழுதாகவும், மழையைப் போல் வெயிலைப்போல் ஒரு அன்றாட நிகழ்வாகவுமே இருக்கிறது. இந்தக் கதைகள் களத்தில் பொருதி நின்ற யாருடைய வீரத்தையும் தியாகத்தையும் நெஞ்சுரத்தையும் போற்றிப் பாடவில்லை. இவை யாவுமே போரினால் வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களின் கையறு நிலையைக் குறித்தேச் சொல்கின்றன. துரோகத்தினால் வீழ்த்தப்பட்டபோதும் வஞ்சத்தை கைகொள்ளாது கருணையை கையிலேந்தும் மாண்பையே எழுதியுள்ளன.

இலக்கியங்களில் இதிகாசங்களில் அன்னையரின் கண்ணீரை கண்டிருக்கிறோம். நமக்கு புதிதொன்றுமல்ல. பாரதக் கதையில் குந்தியும் காந்தாரியும் திரௌபதியும் சுபத்திரையும் மாத்ரியும் சிந்திய கண்ணீரை அறிவோம். அதிகாரத்தின், போரின் தீராப் பசிக்குப் பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்த பின் அவர்கள் செலுத்திய நீர்க் கடனின் ஈரம் இன்னும் உலராமலிருப்பதை அறிவோம். துணங்கைக் கூத்தும் அத்தகைய அன்னைகளின் கண்ணீராலானது. ஒவ்வொரு கதையிலும், பக்கத்திலும் பிள்ளைகளுக்காக கண்ணீர் சொரியும் அன்னையரின் கதைகளைக் கேட்க முடியும், பார்க்க முடியும். இந்த நூலின் முகப்பில் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தன் எழுதி, நிர்மால்யா மொழிபெயர்த்த ‘போர் முடிந்து’ என்ற கவிதை மிகப் பொருத்தமாக இடம்பெற்றுள்ளது.    

 

‘போரில்தான் இவங்கள் எதிரிகள், மரணத்தில் எல்லோரும் என்ர மகன்கள்’ என்று சிங்கள வீரர்களின் பிணங்களைத் தழுவி அழுகிறாள் சலரோகத்தால் அவதியுறும் ஓர் அன்னை. ‘யாராவது மூழ்கும்போது உனக்கு நீந்தத் தெரியாவிட்டாலும் அவர்களைக் காப்பாற்ற முயற்சி செய்யவேண்டும்’ என்று அப்பனின் பாசமறியாது வளரும் தன் பிள்ளையிடம் சொல்லி வளர்க்கிறாள் ஓர் அன்னை. இன்னொருத்தியோ எரிகணைகளுக்கு பயந்து பதுங்கு குழிக்குள் பதுங்கியிருக்கும்போது எறும்புகளோடு சேர்த்து தன் குழந்தையையும் நசுக்கிவிடுகிறாள். நிறைமாத கர்ப்பக் காலத்திலும் நிலத்தில் தள்ளி அடித்து உதைக்கும் தன் கணவனிடமிருந்து மண்பானை போன்று பெருத்திருக்கும் தன் வயிற்றைப் பொத்திப் பாதுகாக்கிறாள் இன்னொரு அன்னை. நூற்றுக்கும் மேற்ப்பட்ட பெண்களை, குழந்தைகளை தன் குடிசைக்குள் வைத்து இராணுவத்திடமிருந்து காப்பாற்றுகிறாள் குஞ்சியாத்தை என்னும் அன்னை. இளம் சிங்கள வீரனைச் சுட்டுக் கொன்ற பின் அவன் தன் அன்னைக்கு எழுதியக் கடிதம் ஒன்று பையிலிப்பதைக் கண்டு அதைப் பத்திரப்படுத்தும் ஒருவன் பின்னொரு நாளில் இராணுவத்திடம் அகப்பட்டு அந்த சிங்கள அன்னையின் முன் நிறுத்தப்பட்டு, ‘இவன்தான் உன் மகனைக் கொன்றவன், இவனை நீ என்ன வேண்டுமானால் செய்’ என்று சொல்ல, அந்த அன்னையோ இவனைக் கட்டியணைத்து கண்ணீர் சொரிகிறாள்.  பதுங்குகுழியில் கிடக்கும் பிள்ளைக்காக தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து மரவள்ளிக் கிழங்கைப் பறித்து உரச்சாக்கில் இட்டு எடுத்து வரும்போது, இடுப்பில் குழந்தையுடன் இரந்து நிற்கும் ஒருத்தியிடம் ‘இவை மண்டையோடுகள்’ என்று சொல்லி தர மறுக்கிறாள். அவளோ அரிவாளால் இவள் காலை வெட்டி மரவள்ளிக் கிழங்கைப் பறிக்க முற்படுகிறாள். பிள்ளைகளின் பசிபோக்க வெட்டிச் சாகும் அன்னையர்கள் இவர்கள். தன் கணவனை இராணுவத்திடம் காட்டிக் கொடுத்த காரணத்தால் இயக்கத்தால் துரோகி என்று சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவனின் பிள்ளையை ‘குழந்தை தந்தையின் குற்றத்தைச் சுமக்கக் கூடாது, அவன் இப்போது என் பிள்ளை’ என்று சொல்ல தன் பிள்ளையாக வளர்க்கிறாள் ஓர் அன்னை.    

போருக்கு முன் அனைவருமே அன்னையர்தான், பிள்ளைகள்தான் என்ற பெருங்கருணையை இக்கதைகள் அனைத்துமே உணர்த்துகின்றன. இதில் தமிழன்னையர், சிங்கள அன்னையர் என்று வேறுபாடுகள் இல்லை. பனங்கூடலுக்குள் குவிக்கப்பட்டிருந்த பிணங்களுக்கு நடுவில் கையசைத்த நான்கே மாதமான தமிழ் சிசுவைத் தூக்கி வந்து சிகிச்சையளித்துக் காப்பாற்றும் சிங்களப் படையின் கர்னல் அசேலவும்கூட இந்த அன்னையர்களில் ஒருவர்தான். போரின்போது, சிங்கள கமாண்டர் துசிதவை போராளி ஜெயா தாடையில் சுடுகிறாள், கையை வெட்டுகிறாள். பின்னாளில் போருக்குப் பிறகு சரணடைந்தோர் முகாமில் பொறுப்பாளராக இருக்கும்போது இளைஞன் ஒருவனை வதைகளிலிருந்து காப்பாற்றி அங்கிருந்து வெளியேறவும் உதவுகிறார். வெகு காலம் கழித்து சென்னையில் சந்திக்கும்போது, தன்னைச் சுட்டு கையை வெட்டிய அந்த ஜெயாவை சந்திக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார். இளைஞன் தன் வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைக்கிறான். அவருக்குப் பிடித்த உணவைப் பரிமாறுகிறாள் இளைஞனின் சகோதரி. துசித தேடிக்கொண்டிருந்த அதே ஜெயாதான். இன்னொரு கையால் சல்யூட் அடித்துவிட்டுச் சொல்கிறார் ‘ஜெயா உன்னை இன்னும் நான் பெருமையுடன் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.’ அவரிடமும் உயிர்த்திருப்பது அன்னையரின் கருணையன்றி வேறென்ன?

ஈழம் குறித்து எழுதப்பட்ட புனைவுகளில் எண்ணற்ற துயரச் சித்திரங்களைக் கண்டிருக்கிறோம். உயிர்வதைகளை, இழப்புகளை, பலிகளை, கண்ணீரை, பெருக்கெடுத்தோடும் அர்த்தமற்ற குருதியை, அழுகையை, அவலத்தைப் பற்றிய ஏராளமான கதைகளை நடுக்கத்துடன் கடந்து போயிருக்கிறோம். அகரமுதல்வனின் இந்த நூலிலும் அத்தகைய கதைகளும் கணங்களும் உள்ளனவென்றாலும் இவை அனைத்தும் கூர்மையான வலியை நமக்குள் ஏற்படுத்துவதற்கான காரணம் இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் சிறுவர்களின், விடலைத்தனமான இளைஞர்களின் பார்வையில் சொல்லப்படுகின்றன என்பதுதான். இக் கதைகளைச் சொல்லும் சிறுவர்களுக்கோ இளைஞர்களுக்கோ அவற்றின் பின்னணியிலுள்ள வீரத்தின், தியாகத்தின், துரோகத்தின் ஆழமோ பொருளோ உள்ளபடியே தெரியாது. மறைக்கப்பட்ட செய்திகளுக்குப் பின்னுள்ள ரகசியத்தை அறியும்போதுதான் வேறொரு திரை விலகும். விபரங்கள் புரியும்.

எனவே, இவை பிள்ளைகளின் பார்வையில் சொல்லப்படும் அன்னையரின் கதைகள் என்பதுதான் இக்கதைகளின் சிறப்பு. இதில் ஒரு கதையில் அகரன் ஒரு வாக்கியத்தை எழுதியிருக்கிறார் ‘பிள்ளைகளிடம் இருப்பதெல்லாம் அம்மாவின் கைகள்தான்.’ அம்மாவின் அந்தக் கைகளே பிள்ளைகளைக் கொண்டு இந்தக் கதைகளைச் சொல்லியுள்ளன.

இந்த நூலின் பதினெட்டு, பத்தொன்பதாம் அத்தியாயங்கள் ஈழத் தமிழ் இலக்கியத்தின் தன்னிகரில்லாத பக்கங்களில் இடம்பெறத் தக்கவை. இரண்டுமே முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி நாட்களைச் சித்தரிப்பவை. நந்திக்கடலின் கரையெங்கும் குவிந்திருக்கும் பிணங்களுக்கு நடுவே பசியின் கோர தாண்டவத்தினை தாளாமல் அந்த உந்தித் தீயை அணைக்கும் பொருட்டு மேற்கொள்ளும் காரியங்களைச் சொல்பவை. ‘பட்டினிச் சுடுகாடு’ என்று அகரன் குறிப்பிடுகிறார். இந்த இரண்டு சொற்கள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிக வலுவானது. அவ்வளவு எளிதாக இவற்றிலிருந்து வெளியில் வந்து முடியாது. இன்னொரு முக்கியமான வரியும் உள்ளது. இராணுவத்தினரிடம் பிடிபடுகிறான் சிறுவன். நிர்வாணமாக அவனை நடத்திச் சென்று முழந்தாளிடச் சொல்லி விசாரிக்கிறார்கள். சீழ்பிடித்த காயமொன்றைக் காட்டி கேட்கிறார்கள் ‘இந்தக் காயம் எப்படி வந்தது?’ ‘பசியால்’ என்று பதில் சொல்கிறான். ‘நீ இயக்கமா?’ ‘இல்லை, பசி கிடக்க முடியாத குரக்கன் ரொட்டிக் கள்ளன்.’ ‘எப்படி இங்கே வந்தாய்?’ ‘பசி அழைத்து வந்தது.’ ‘பசி என்றால் யார், உன்னுடைய தளபதியா?’ அப்போது அந்தச் சிறுவன் சொல்கிறான் ‘அது என் தெய்வம். நான் விளக்கேற்றாவிட்டால் என்னையே தின்றுவிடும் தெய்வம்.’

பசியின் முன்னால் எதுவும் பொருட்டில்லை. பசி அணங்காகவும் தெய்வமாகவும் ஊழியாகவும் மக்களை வாட்டும் இத் துயரத்தை காட்டும் இந்த வரிகளும் அத்தியாயங்களும் பதறச் செய்பவை. மறதியில் புதைக்க நினைக்கும் ஒரு சரித்திரத்தை வாழ்வை இவை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. அனைத்தையும் வேடிக்கைப் பார்த்து நின்ற உலகின் செயலின்மையை, கையாலாகத்தனத்தை, கருணையின்மையை இக் கதைகள் தொடர்ந்து அனைவருக்கும் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கும். மனசாட்சியை உலுக்கிக் கேள்விகேட்டபடியேயிருக்கும்.

‘இழந்த வாழ்வை எழுதி மீட்கும் ஆவேசம் எனக்கிருக்கிறது’ என்று கூறும் அகரமுதல்வன் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் வரை அந்தக் கேள்விகள் அவரது எழுத்தின் வழியாக துணங்கைக் கூத்துகளாக உக்கிரமாகவும் வலுவாகவும் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.   

0

 

 

Tuesday, 3 November 2026

நிலத்தை எழுதுதல் - பெருமாள் முருகன்


 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு தொலைக்காட்சித் தொடரைக் குறித்து செய்தி ஒன்றை வாசிக்க நேர்ந்தது. ‘நிலத்தை எழுதுதல்’ என்ற அதன் தலைப்புதான் அதைத் தேடிப் பார்க்கவும் தூண்டியது. கனடாவைச் சேர்ந்த 12 எழுத்தாளர்கள் நேர்காணலின் மூலமாக தங்களது நிலத்துக்கும் எழுத்துக்குமான உறவைக் குறித்து பேசியிருக்கிறார்கள். ஜெர்மனியில் பிறந்து கனடாவில் வாழும் ஸ்டெபானி வெய்மர்தான் இதன் இயக்குநர். வெளிச்சம், பாறை, மரங்கள், நீர் ஆகிய நான்கு பகுதிகளைக் கொண்ட இந்தத் தொடரில் வெவ்வேறு நிலங்களையும் வாழ்க்கை முறைகளையும் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள் தங்களது நிலமும் மக்களும் எவ்வாறு தங்களது எழுத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன என்பதைக் குறித்து விரிவாக உரையாற்றுகிறார்கள்.

நிலம் இல்லாமல் அந்த நிலத்தில் மக்கள் இல்லாமல் எழுத்தும் இலக்கியமும் இருக்க முடியாது என்ற அடிப்படையொன்றும் நமக்கு புதியதல்ல. எழுத்துக்கு இலக்கணம் வகுத்த தொல்காப்பியத்தின் திணைக் கோட்பாடு வலியுறுத்துவதும் அதைத்தான். நிலத்தைக் கொண்டே அகத்திணையும் புறத்திணையும் வகுக்கப்பட்டன.

உலக அளவில் புகழ்ப்பெற்ற, இன்றும் வாசிக்கப்படுகிற, பேசப்படுகிற செவ்வியல் ஆக்கங்கள் அனைத்துமே நிலத்தில் கால்கொண்டிருப்பவையே. ரஷ்யப் பேரிலக்கிய மேதைகள் தல்ஸ்தோய், தஸ்தாவெஸ்கியின் பெருநாவல்களினூடே ரஷ்ய நிலத்தையும் மக்களையும் வாழ்க்கையையும் நெருக்கமாக உணர்ந்திருக்கிறோம். காப்ரியா கார்சியா மார்க்வெஸ்ஸின் ‘தனிமையின் நூறு ஆண்டுகள்’ நாவலிலும் கதைகளிலும் லத்தீன் அமெரிக்க மக்களின் வாழ்க்கை வெகு துல்லியமாக எழுதப்பட்டிருப்பதை வாசித்திருக்கிறோம். சி.மோகன் மொழிபெயர்த்த ‘ஓநாய் குலச் சின்னம்’ நாவல். ஜியாங் ரோங் எழுதியது. சீன நாவல். மங்கோலிய மேய்ச்சல் நிலத்தைப் பற்றியும் அங்குள்ள வாழ்க்கை முறை குறித்தும் விரிவாகப் பேசும் ஒன்று. ஓரான் பாமுக் தன் நாவல்களின் வழியாக துருக்கியின் வரலாறு, வாழ்க்கை, பண்பாட்டுக் கூறுகள் உள்ளிட்டவற்றை அந்த நிலத்தின் பின்னணியில் துல்லியமாக எழுதிக் காட்டியிருக்கிறார். இன்று இலக்கிய உலகில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் குறுங்கதைகளை எழுதுவதில் தேர்ந்தவராகக் கருதப்படும் எட்கர் கீரத்தின் கதைகளில் யூதர்களின் நூற்றாண்டு கால வாழ்க்கையின் தடங்களை காண முடியும்.

வங்க எழுத்தாளர் மகாஸ்வேதா தேவியைப் பற்றி அறிவோம். அவரது நாவல்கள் வரலாற்றைப் பேசியவை. அரசியலைப் பேசியவை. ஆதிவாசிகள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், எளியவர்கள், கலகக்காரர்கள், நக்ஸலைட்டுகள் உள்ளிட்டோரை நமக்குக் காட்டியவை. வனத்தின், கிராமத்தின், சிற்றூர்களின் வரலாற்றையும் அவற்றின் வாழ்க்கைப்பாடுகளையும் எழுதினார். அவரது நாவல்கள் மக்களையும் அவர்களின் நிலத்தையும் பேசின. அவர் தன் எழுத்தின் வழியாக எப்போதும் ஒடுக்கப்படுபவர்களின், சுரண்டப்படுபவர்களின் பக்கமாகவே நின்றார். அவர்களின் குரலையே தன்னுடைய எழுத்தின் குரலாக வெளிப்படுத்தினார்.

தமிழில் கி.ராஜநாராயணனும் பூமணியும் கரிசல் மண்ணின் வாழ்க்கையை எழுதினார்கள். அந்த மக்களின் பாடுகளை அன்றாடங்களை எழுதினார்கள். நாஞ்சில் மண்ணை தமிழ் இலக்கியத்தின் தவிர்க்க முடியாத பகுதியாக மாற்றியவர் நாஞ்சில்நாடன்.  விவசாய வாழ்வின் பல்வேறு இடர்களை நுட்பங்களை எழுதியவர் சு.வேணுகோபால். இந்த கொங்கு மண்ணின் வாழ்வையும் மக்களையும் பண்பாட்டுக் கூறுகளையும் அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பாகவே எழுத்தில் நிறுத்தியவர் ஆர்.சண்முகசுந்தரம். பெருமாள் முருகன், தேவிபாரதி, க.சீ.சிவகுமார், வா.மு.கோமு, என்.ஸ்ரீராம், சு.வெங்குட்டுவன் உள்ளிட்டோர் கொங்கு நிலத்தின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நிலத்திலும் அதன் பண்பாட்டு அம்சங்களிலும் கால்கொண்டிருக்கும் எழுத்துகளையே வாசகன் தனக்கு நெருக்கமானதாக உணருகிறான். நிலமும் இல்லாமல் வாழ்க்கையும் இல்லாமல் அந்தரத்தில் மிதப்பவை, படைப்பனுபவமாக மாறாமல் வெறும் சொற்களாகவே எஞ்சி நின்றுவிடும். 

2

நாற்பது ஆண்டுகளாக எழுதி வரும் பெருமாள் முருகனின் பலம் அவரது எழுத்து நிலத்திலிருந்து முளைப்பது என்பதுதான். கொங்குப் பிரதேசத்தின் ஒரு பகுதியான இந்த நாமக்கல் திருச்செங்கோடு சார்ந்த விவசாய வாழ்க்கையே அவரது புனைவுகளின் மையம். கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக இந்த நிலத்திலும் வாழ்க்கையிலும் ஏற்பட்ட எண்ணற்ற மாற்றங்களை அவரது புனைவுகளின் வழியாக அறிந்துகொள்ள முடியும். 

பெருமாள் முருகனின் முதல் நாவல் ‘ஏறுவெயில்’ 1991ஆம் ஆண்டு வெளியானது. கிட்டத்தட்ட 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கொங்கு நிலப் பகுதியில் ஏற்படத் தொடங்கிய மாற்றங்களைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறது.

திருச்செங்கோடு, நாமக்கல் பகுதியின் விவசாயம் மழையையும் கிணற்றுப் பாசனத்தையும் நம்பியிருந்தது. சோளம், கம்பு, கேழ்வரகு போன்ற மானாவாரி பயிர்களே விளையும். நிலவுடைமையாளர்களாக இருந்தவர்கள் அடிப்படையில் விவசாயிகள். நிலத்தின் மீது தீவிரமான பற்றும் பிடிப்பும் கொண்டவர்கள். இவர்களை நம்பியும் சார்ந்தும் இருந்த குறிப்பிட்ட சில சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் பண்ணை ஆட்களாக உழைத்தனர். நிலவுடமையாளர்களின் தயவில் வாழ்ந்திருந்தனர். சாதி அடிப்படையிலான இந்த ஆதிக்கம் கல்வியும் வேலை வாய்ப்பும் ஏற்படத் தொடங்கியபோது தளர்ந்து பிறகு காணாமல் ஆகிவிட்டது. ஓரளவு நிலம் வைத்து விவசாயம் பார்த்தவர்களின் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளும் விவசாயத்தில் ஆர்வமில்லாது விரைவில் பணம் சம்பாதிக்கும் நோக்கில் ரிக், பைனான்ஸ் போன்ற பிற தொழில்களை நாடினர். இதன் காரணமாக நிலங்கள் கைமாறிப் போயின. ரியல் எஸ்டேட் தொழில் வளர்ந்தது. கல்லூரிகள், போட்டித் தேர்வுகளுக்காக மாணவர்களைத் தயார்செய்யும் பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் என நிலங்கள் அனைத்தும் கட்டடங்களாக மாறின. கூரை வீடுகளும் ஓட்டு வீடுகளும் காணாமல் போய் எல்லாவிடங்களிலும் கான்கிரீட் வீடுகள் எழுந்தன. மாட்டு வண்டிகள் காணாமல் போய் மோட்டார் வாகனங்கள் ஓடின. இந்த மாற்றங்கள் அனைத்துமே குறுகிய காலத்தில் வெகு வேகமாக நடந்தன. சமூக பொருளாதார நோக்கில் இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சாதகமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதை மறுக்க முடியாது. முக்கியமாக சாதிய வேற்றுமைகளை ஆதிக்கத்தை இவை கேள்விக்கு உட்படுத்தின. மட்டுப்படுத்தின. ஆனால், அதே நேரத்தில் இவற்றால் நிகழ்ந்த பாதகங்களையும் யோசிக்காமல் தவிர்க்க முடியாது. ‘ஏறுவெயில்’ நாவல் இந்த அம்சங்கள் அனைத்தையுமே உள்ளடக்கி எழுதப்பட்டுள்ளது. நாற்பது ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த நிலம் எத்தகைய மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகும், வாழ்க்கைப் போக்குகள் எப்படி மாறும் என்பதை சுட்டிக் காட்டிய நாவலாகும்.

இத்தகைய மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டு இன்று காணாமல் போய்விட்ட கிராமத்துத் திரையரங்கை, டெண்டு கொட்டாயை களமாகக் கொண்டது ‘நிழல் முற்றம்’. சினிமா ஒன்றுதான் உழைத்துக் களைத்த மக்களுக்கான ஒரே பொழுதுபோக்கு. தங்களின் அன்றாடத்தின் பாடுகளை சிக்கல்களை வலிகளை மறக்கச் செய்யும் உலகமாக அமைந்திருந்தது. சோடாக்கடை, டீக் கடைகளில் வேலை செய்பவர்கள், முறுக்கு விற்கும் சிறுவர்கள், டிக்கெட் கிழிப்பவர்கள், டிக்கெட் கொடுப்பவர்கள், சைக்கிள் ஸ்டேன்டுகாரர்கள், வாட்ச்மேன், மேனேஜர் என்று பலதரப்பினருக்கும் வேலை வாய்ப்புகளைத் தந்தவை இந்த டெண்ட் கொட்டாய்கள். இதைச் சார்ந்திருக்கும் வாழ்க்கை பொது வெளியில் பெரிய அளவில் யாரும் அறியாதது. சினிமாக்கள் பிரமாண்டமான மால்களுக்குள்ளும் ஓடிடி தளங்களுக்குள் அடங்கிப் போய்விட்ட நிலையில் இப்போது இப்படிப்பட்ட சிறுவர்களோ வாழ்க்கையோ இல்லை. ஆனால், நிழல் முற்றத்தில் அந்த வாழ்க்கையை அதில் உழன்று கிடக்கும் சிறுவர்களை இலக்கியத்தில் பதிந்து வைத்திருக்கிறது.

விவசாயம் என்பது நிலமும் பயிரும் மட்டுமல்ல. ஆடுகள், மாடுகள், எருமைகள், கோழிகள், நாய்கள் போன்ற நிலம் சார்ந்த உயிர்களையும் உள்ளடக்கியதுதான். இந்தப் பண்டங்களை மேய்த்து, பட்டியில் அடைத்து, பராமரிப்பதும் விவசாய வாழ்வின் ஒரு பகுதிதான். நிலம் சார்ந்த விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் ஆடுகளும் மாடுகளும் எருமைகளும் கோழிகளும் பின்னிப் பிணைந்திருப்பவை. ஒன்றையொன்று சார்ந்திருப்பவை. இத்துடன் நிலவுடமையாளர்களை பண்யையாட்களாக அண்டிப் பிழைக்கும் குறிப்பிட்ட சாதியினரின் முக்கியமான வேலையே இந்தப் பண்டம்பாடுகளை மேய்த்துப் பராமரிப்பதுதான். கட்டுத்தரையை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், குளிப்பாட்டவேண்டும், மேய்ச்சலுக்கு இட்டுச் சென்று பத்திரமாக திரும்ப அழைத்து வரவேண்டும், வேளாவேளைக்கு தீவனமும் நீரும் கொடுத்து பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கடுமையான உழைப்பைக் கோரும் வேலைகள். இவ்வாறு ஆடுகளை மேய்க்கும் சிறுவர், சிறுமிகளைக் கொண்டு, அவர்கள் வாழ்க்கைப் பாடுகளைச் சித்தரிக்கும் நாவல் ‘கூள மாதாரி’. இவர்களுக்கென்று பெயர்கள் இருப்பினும் கூளையன், வவுறி, மொண்டி, செவுடி, நெடும்பன் என்று இவர்களை விளிக்கவென இட்டிருக்கும் பெயர்களே இவர்கள் எப்படி நடத்தப்பட்டார்கள் என்ற நிலையைச் சொல்லும். மேய்ப்பர்களின் அவல வாழ்க்கையைச் சொல்லும் இந்த நாவல் நிலவுடமையின் இன்னொரு பகுதியை ஆழத்துடன் சித்தரித்த ஒன்று.

கங்கணம் – கொங்குப் பகுதியில் நிலவும் இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சனை திருமணத்துக்குப் பெண் கிடைக்காதது. இதற்கான அடிப்படைக் காரணங்களில் முதலாவது, ’ஆஸ்திக்கு ஒன்று ஆசைக்கு ஒன்று’ என்று இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்திலேயே ‘நாமிருவர் நமக்கு ஒருவர்’ என்று ஒரே குழந்தையுடன் நிறுத்திக் கொண்டது. குறிப்பாக சொத்துகளை ஆளவும் பராமரிக்கவும் ஆண் வாரிசுகள் இருந்தால் போதும் என்று பெண் சிசுக்களை கருவறுக்கும் கொடுமை நிலவிய காலத்தை அடுத்து வந்த தலைமுறைகளுக்கு உரிய வயதில் திருமணத்துக்கு பெண் கிடைக்காமல் போனது. ஆண் பெண் விகித்தாச்சாரத்தில் ஏற்பட்ட குளறுபடி. இன்னொரு காரணம், பெண்கள் கல்வி கற்று அடுத்தடுத்த படிநிலைகளை எட்டிய சமயத்தில் ஆண்கள் அதற்கு நேர்மாறாக சொத்து, குடும்ப செல்வாக்கின் மிதப்பில் கல்வியில் ஆர்வம் இல்லாமல் நின்றுவிட்டனர். இதனால் கல்வி கற்ற பெண்கள், இப்படிப்பட்ட போதிய கல்வித் தகுதியில்லாத ஆண்களை மணக்க ஒப்புக் கொள்ளாத நிலை. நிலம், சொத்து என்று எல்லாமிருந்தும் உரிய பருவத்தில் மணந்து கொள்ள முடியாத தண்டுவன்களின் சிக்கல்களை, சமூக நிர்ப்பந்தங்களை, உளவியல் அழுத்தங்களை மிக நுட்பமாக அணுகிய நாவல் கங்கணம்.

உரிய பருவத்தில் திருமணமாகாதது ஒரு பிரச்சனை என்றால் அதற்கு அடுத்தது, அதைவிட கூடுதலான சமூக அழுத்தங்களையும் நெருக்கடிகளையும் கொண்டது குழந்தையின்மை. குடும்பத்துக்கும் சொத்துக்குமான வாரிசு உருவாகாமல் போகும்போது சம்பந்தப்பட்ட ஆணுக்கு ஏற்படும் நெருக்கடிகளைவிட கூடுதலான சுமைகளைத் தாங்கவேண்டிய சூழ்நிலை பெண்ணுக்கு. இன்று இதற்கான மருத்துவத் தீர்வுகள் பெரும் வணிகமாக வளர்ந்திருப்பதை அறிவோம். இத்தகைய அறிவியல், மருத்துவ வளர்ச்சி இல்லாத காலத்தில், கல்வியறிவு இல்லாத சமயத்தில் கிராமங்களில் பல்வேறு நம்பிக்கைகளும் பரிகாரங்களும் கைவைத்தியங்களுமே நிவாரணிகளாக பரிந்துரைக்கப்பட்டன. வேப்பிலையை அரைத்து வெறும் வயிற்றில் குடிப்பது, அம்மனுக்கு பொங்கலிட்டுப் படைப்பது, மலையுச்சியில் உள்ள கல்லைச் சுற்றி வந்து வேண்டுவது என்று கடுமையாக உடலை வருத்தும் சடங்குகள் இருந்தன. குழந்தைப் பேறில்லாத பெண்கள் மங்கல நிகழ்வுகளில் தவிர்க்கப்பட்டனர். அவர்களது இயல்பான சாதாரண நடவடிக்கைகள் அனைத்துமே குழந்தையின்மை என்ற குறையுடன் இணைத்து குற்றங்களாக உருப்பெருக்கப்பட்டன. நிலத்தில் விதைத்தால் பயிர் விளையாது என்ற பழிக்கும் ஆளாயினர். தொடர்ந்து இப்படிப்பட்ட நெருக்கடிகளுக்கு ஆளாகித் தவிக்கும் பெண்களுக்கு தீர்வாக ஒரு காலத்தில் நிலவிய நடைமுறையைச் சுட்டி எழுதப்பட்டது ‘மாதொரு பாகன்’. பெரும் விவாதங்களுக்கு உள்ளானது. யோசித்துப் பார்த்தால் இன்று குழந்தையின்மைக்கு தீர்வாக உள்ள அறிவியல் மருத்துவ முறைகளுக்கு இத்தகைய நம்பிக்கைகளும் வழக்கங்களுமே அடிப்படையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஒரு காலத்தில் நிலவிய சமூக நடைமுறைகளே மனித சமூகத்தின் அடுத்த கட்ட அறிவியல் மருத்துவ வளர்ச்சிக்கு ஊற்றாகவும் விளங்கியுள்ளன என்பதை உணர்ந்தால் இதில் உள்ள உண்மைகள் புரியும்.  

‘கூட்டுக் குடும்பங்கள்’ என்று சொன்னால் அது என்ன? என்று கேட்கும் தலைமுறையின் காலத்தில் நிற்கிறோம். குடும்பம் என்ற அமைப்பு உருவாகி, வளர்ந்து, செழித்து சமூகத்தின் ஒரு வலுவான கண்ணியாக விளங்கிய காலம் மெல்ல பழங்காலமாகி வருகிறது. திருமணம் தேவையா என்ற கேள்வி இன்றைய இளம் தலைமுறையினரிடையே, குறிப்பாக பெண்களிடையே, உரக்க ஒலிக்கிறது. கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, பொருளாதார வாய்ப்புகள் உள்ளிட்டவை தனி மனித சுதந்திரத்தின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தியபடியே உள்ளன. தேவைகளுக்கேற்ப, சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப உறவுகளை அமைத்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் அழுத்தம் பெற்றிருக்கிறது. பிரெண்ட்ஷிப், லிவிங் டுகெதர், சிச்சுவேசன்ஷிப், நேனோஷிப் என்று எண்ணற்ற வகைகள். யாரும் யாரையும் சார்ந்திருக்கத் தேவையில்லாத சூழலில் ‘அடுத்தவர்’ என்பதை சுமையாகவும் இடைஞ்சலாகவும் கருதுகிறார்கள். இன்றைய டிஜிட்டல் வளர்ச்சி அத்தகைய நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தனிமனிதர்களால் ஆனது இவ்வுலகம் என்ற நிலையை மெல்ல மெல்ல எட்டி வருகிறோம். ஆதி மனிதர்கள் அங்கங்கே தனியாகத் திரிந்த காலத்துக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.  

ஆனால், சில வருடங்களுக்கு முன்புவரை நான்கு அல்லது ஐந்து சகோதரர்களை கொண்ட ஒரு விவசாய கூட்டுக் குடும்பத்தில், எல்லோருக்கும் பொதுவான நிலத்தில் எல்லோருமே உழைக்க வேண்டும். திருமணமாகி குழந்தை குட்டிகள் பெருகும்போது சிக்கல்களும் பிரச்சனைகளும் கூடுதலாகும். வாய்த் தகராறுகள் எழும். இந்த குடும்ப ஒற்றுமையை வெகு காலத்துக்கு பாதுகாத்து வைக்கமுடியாது. சொத்து பிரிக்கப்படும். இந்தப் பிரிவினை யாருக்குமே நிறைவைத் தராதது. இவ்வாறு பாகப்பிரிவினையில் பாதிக்கப்படும் ஒரு குடும்பத்தின் கடைசி மகன் தான் பிறந்து வளர்ந்து உழைத்த நிலத்தையும் ஊரையும் விட்டு வேறொரு புதிய இடத்தில் தன்னையும் தன் குடும்பத்தையும் நிலை நிறுத்திக் கொள்ள போராடும் கதைதான் ‘ஆளண்டாப்பட்சி’. கொங்குப் பிரதேசத்தின் சாதி அடுக்குகளும் அதன் வெவ்வேறு நடைமுறைகளும் இந்த நாவலிலும் வலுவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன.

மனித சமூகத்தின் பலம் வாய்ந்த அலகாக இருப்பது சாதி. இத்தனை நூற்றாண்டு கால கல்வியும் அறிவியலும் நாகரிக வளர்ச்சியும் மனித வாழ்வை வியக்கத்தக்க எல்லைகளுக்கும் உயரங்களுக்கும் எடுத்துச் சென்றுள்ளன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், மனிதனுக்குள் உறைந்திருக்கும் ‘சாதி’ உணர்வும் அது உருவாக்கும் விளைவுகளும் இன்னும் ஆதி உணர்வாகவே எஞ்சியிருப்பது வியப்பைத் தருகிறது. தீண்டாமை பாவம் என்று பாடப் புத்தகத்தில் முதல் பக்கங்களில் அச்சிடப்பட்டு வருடங்கள் பல கடந்துவிட்டன. ஆனால், தீண்டாமை மட்டும் அப்படியேதான் உள்ளது. அதே பள்ளிக்கூடங்களிலும் கல்லூரிகளிலும்தான் மாணவ விடுதிகள் சாதிகளுக்கேற்ப தனித்தனியாக இருக்கின்றன. நிலவுடமை சமுதாயம் பண்ணையார்களையும் பண்ணையாட்களையும் உருவாக்கியது. நிலத்தையும் உடமையாளர்களையும் சார்ந்து உழைக்கும் ஒரு வர்க்கத்தையும் உருவாக்கியது. தொடர்ந்து பல ஆண்டுகளாக இந்தக் கொடுமையைக் களையவும் சாதிகளைக் கடந்த ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்கவும் சில தலைவர்கள் பாடுபட்டனர். ஆனால், இன்றைய தேர்தல் வெற்றிகளே சாதிகளின் வலிமையால்தான் முடிவு செய்யப்படுகின்றன. பிறகு சாதியை எப்படி ஒழிக்க முடியும்? கொங்குப் பகுதியில் நிலவும் சாதிய ஒடுக்குமுறைகளையும், சாதி மீறிய திருமணங்கள் எப்படி மறுக்கப்படுகின்றன, ஒடுக்கப்படுகின்றன என்பதையும் தொடர்ந்து பார்த்து வருகிறோம். கொலைகள், கருணைக் கொலைகள் என்று அதற்கான தீர்வுகள் எந்த எல்லைக்கும் செல்லக் கூடியவை. இந்தப் பின்னணியை ஆழமாக விவாதிக்கும் நாவல் ‘பூக்குழி’.

புனைவுகளின் வழியே சுட்டப்படும் உண்மைகளின் சாயல்களைக்கூட நம்மால் பொறுக்க முடிவதில்லை. அது சொல்ல வருவதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதில்லை. பதிலாக எழுத்தை முடக்கவே முயல்கிறோம். மனிதர்களை கதைமாந்தர்களாக வைத்து எழுதினால் சந்திக்க நேரும் பிரச்சனைகளை எப்படித் தவிர்ப்பது? விலங்குகளை வைத்து எழுதினால் போதுமல்லவா. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜார்ஜ் ஆர்வெல் ‘விலங்குப் பண்ணை’ மூலமாகக் கண்டடைந்த வழியைத்தான் பெருமாள் முருகனும் கையிலெடுத்தார். மாதொரு பாகன் தந்த அனுபவம், மனிதர்களைப் பற்றி எழுத அச்சத்தையும் கொடுத்த காரணத்தால் ஒரு வெள்ளாட்டை வைத்து நாவலை எழுதினார். ஒரு குறியீட்டு நாவல் என்ற அடையாளம் அந்த நாவலின் புனைவுத்தன்மைக்கு சாதகமாக அமையும் அதே நேரம் வாசிப்புச் சுவைக்கு பாதகமாகவும் அமையும் சங்கடம் உண்டு. ஆனால், பூனாச்சியின் வாழ்க்கைச் சித்தரிப்பு அவ்விதமாக அமையாமல் கொங்கு கிராமத்தின் விவசாய வாழ்க்கையின் பல்வேறு கூறுகளை நுட்பமாகச் சொல்ல உதவியுள்ளது. அரசு, அரசதிகாரம், அதிகாரத்தின் எண்ணற்ற கிளைகள், அவை ஆக்கிரமிக்கும் வேகம், அடக்குமுறை, நிர்வாகக் குளறுபடிகள், எளியவர்களின் மீது அவை காட்டும் அக்கறையின்மை, அசிரத்தை என்று பல்வேறு நடைமுறை சிக்கல்களையும் ஒரு வெள்ளாட்டின் மீது ஏற்றி விமர்சனங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளது இந்த நாவல்.

கொங்கு நிலப்பகுதி சார்ந்த விவசாய வாழ்வையும் அதன் மாந்தர்களையும் தனது நாவல்களில் முதன்மைப்படுத்திய எழுதிய முந்தைய நாவல்களிலிருந்து மாறுபட்டது ‘கழிமுகம்’. தலைமுறை இடைவெளி எக்காலத்திலும் உண்டென்றாலும் இன்றைய நவீன மின் ஊடகங்களும், கருவிகளும் பெரிய அளவில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் யுகத்தில் இந்த இடைவெளி அகன்று ஆழம் கொண்டிருப்பதைக் கரிசனத்துடன் அணுகியிருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கூடிப் பேசுவதும் உண்பதும்கூட இன்று அரிதாகிவிட்ட நிலையில் மரபை, பழக்கவழக்கங்களை, மதிப்பீடுகளை முழுமையாக கடைபிடிக்கவும் இயலாமல் விட்டுத் தொலைக்கவும் முடியாமல் தவிக்கும் முந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த தந்தைக்கும், இவையெல்லாம் பொருட்டல்ல என்று கணினியிலும் இணையத்திலும் மூழ்கியிருக்கும் இன்றைய தலைமுறை மகனுக்குமான உறவுச் சிக்கலை அதன் பல்வேறு அபத்தங்களுடன் சற்றே அங்கதத்துடன் அணுகியிருக்கிறது ‘கழிமுகம்’. இன்றைய வாழ்வின் சவால்களையும் அவற்றின் முன்னே கையறு நிலையில் தவிக்கும் பெற்றோர்களின் நிலையையும் சித்தரித்துள்ள வகையில் முக்கியமானது.

நோய்த்தொற்று காலத்தில் அனைவரும் வீடடங்கிக் கிடந்த நேரத்தில் பலரும் ஊர் திரும்ப வேறு வசதிகளின்றி தொலை தூரம் நடந்து சென்றதை அறிவோம். அனைவரிடத்திலுமிருந்து விலகி எச்சரிக்கையுடன் வாழ்க்கை அவரவர் தனிமையில் முடங்கச் செய்தது. இந்தத் தனிமையில் அவரவர் இருப்பைக் குறித்தும் இதுவரையிலான வாழ்க்கையைக் குறித்துமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்திடும் வாய்ப்பும் கிட்டியது. இழந்த காதல், அதன் வலியையும் மீட்டுக் கொடுத்தது. உறவுகள் சார்ந்தும் அதன் ஆழங்கள் சார்ந்துமான புரிதல்கள் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மாறும் தன்மை கொண்டது. இந்த நாவல் இத்தகைய சிந்தனைகளுக்கு இடமளித்து பெருந்தொற்றுக் காலத்தை பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது. வாழ்க்கைப் பயணம், சாலைவழிப் பயணம் இரண்டையும் இரண்டு சரடுகளாக்கி, மனித வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத அம்சமான காதலின் பல்வேறு ஆழங்களையும் இந்த நாவலில் எட்ட முயன்றிருக்கிறார். பெருமாள் முருகன் கிராமத்திலிருந்து சற்றே விலகி சமகாலச் சூழலுக்கு தன் புனைவில் இடமளித்ததன் விளைவு இந்த நாவல்.

3

பெருமாள் முருகனின் இந்த நாவல்களை ஒட்டுமொத்தமாகத் தொகுக்க முயலும்போது சில புள்ளிகளை எட்ட முடியும்.

  1. கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலத்தில் கொங்குப் பகுதி விவசாயத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள். உழவுத் தொழிலிருந்து விலகி ரிக், போரிங், பள்ளிக் கூடங்கள், கல்லூரிகள், மருத்துவமனைகள் போன்ற பணம் சம்பாதிக்கும் தொழிலுக்கு மாறியதும் அதற்காக நிலங்கள் கட்டடங்களாக மாறிய போக்கையும் இந்த நாவல்கள் நுட்பமாக விவரித்துள்ளன.
  2. நிலவுடமை சார்ந்திருந்த சாதிய கட்டுமானங்களின் உடைப்பை இந்த நாவல்கள் பேசியுள்ளன. கல்வியின் மூலமாக மேலெழுந்த ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சமூக நிலையைத் தாங்க முடியாத நிலவுடமையாளர்களின் நவீன தீண்டாமை முறைகளையும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளன.
  3. உழவுத் தொழிலுக்கு அடுத்த தலைமுறை தயாராக இல்லாத சூழலில் நிலங்கள் வேறு பயன்பாடுகளுக்கு போகும் நிலை. வருடம் முழுக்க உழைத்தும் போதிய வருவாய் இல்லாமல் போவது ஒருபுறம் இருக்க, அடுத்தத் தலைமுறை இளைஞர்கள் நிலத்தில் உழைப்பதைத் தகுதிக் குறைவாக எண்ணுவதும் அதற்கு மாற்றாக வேறு வேலைகளைத் தேடிப் போவதும் நிலங்களைக் கைவிடக் காரணங்களாய் அமைகின்றன. கடந்த அரை நூற்றாண்டு காலத்தில் விளைநிலங்கள் கைவிடப்பட்ட கணக்கை அணுகிப் பார்த்தால் இதிலுள்ள உண்மைகள் விளங்கும்.
  4. ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து புழங்கும் வாய்ப்புகள் உருவாகியிருக்கும் சூழலில் காதல் திருமணங்கள் அதிகரிக்கவே செய்கின்றன. பணிச் சூழலில், கல்விக் கூடங்களில் தனக்குப் பிடித்தவர்களை சாதியைக் கடந்து இணைகளாக ஏற்றுக் கொள்ளும் போக்கு இளையவர்களிடம் உள்ளது. ஆனால், அதற்கு மாறாக அதனை ஒப்புக்கொள்ள முடியாத சாதி இறுக்கத்துடன் பெற்றோர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். இதனால் சாதி மறுப்புத் திருமணங்கள் அத்தனை எளிதாக முடிவதில்லை. அப்படியே துணிந்து மணந்துகொண்டாலும் பெற்றோர்களின் மீது சாதி அபிமானிகள் செலுத்தும் அழுத்தம் மோசமான முடிவுகளை எடுக்கத் தூண்டுகின்றன. சாதியும் சமூகத்தில் அதன் தாக்கங்களும் இந்தப் புனைவுகளில் மிக வலுவாக இடம் பெற்றுள்ளன.
  5. உதிரிகளாய் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த சிறுவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் வேலை வாய்ப்புகளை வழங்கும் இடங்களாக திரையரங்குகள் அமைந்திருந்தன. பண்ணையாட்களின் பிள்ளைகள் நிலவுடமையாளர்களின் ஆடு மாடுகளை மேய்க்கவும் கட்டுத்தறிகளை பராமரிக்கவும் நேர்ந்தது. இத்தகைய சூழல் இன்று மாறியுள்ளது. ஆனால், கடந்த காலத்தில் அத்தகைய நெருக்கடிகளையும் சவால்களையும் கடந்தே இன்றைய தலைமுறை உருவாகியுள்ளது என்பதைக் காட்டும் ஆவணங்களாய் இந்த நாவல்கள் அமைந்துள்ளன.
  6. கூட்டுக் குடும்பம், பொதுச் சொத்து, உறவுகளுக்குள் விரிசல், சண்டைகள் என்று வாழ்வின் பல்வேறு உளவியல் அம்சங்களையும் அவற்றின் விளைவுகளையும் அணுகிப் பார்த்துள்ளன இந்த நாவல்கள்.
  7. நிலம், சொத்து, கல்வி போன்ற காரணங்களால் உரிய வயதில் திருமணம் செய்து கொள்ள வாய்க்காத இளைஞர்களைப் பற்றிய கொங்குப் பகுதியின் தனித்தன்மைமிக்க சிக்கல்களையும் இவை சுட்டிக் காட்டியுள்ளன.
  8. கொங்குப் பகுதியின் செம்மண் நிலம், வானம் பார்த்த பூமி, அதில் பிழைத்துக் கிடக்கும் மரங்கள், தாவரங்கள், அண்டி வாழும் கோழிகள், குயில்கள், புறாக்கள், மைனாக்கள் உள்ளிட்ட பறவைகள், சிறு தெய்வங்கள், காவல் தெய்வங்கள், கோயில்கள், வழிபாடுகள், சடங்குகள் உள்ளிட்ட கிராம வாழ்வின் நுட்பமான பல கண்ணிகளையும் இந்த நாவல்கள் இணைத்துள்ளன. ஒரு தனி மனிதனின் கதையாகவோ அல்லது குடும்பத்தின் கதையாகவோ மட்டும் இல்லாது ஒரு வாழ்நிலத்தின் ஒட்டுமொத்தக் கதைகளாகவே இவை அமைந்துள்ளன.
  9. கொங்கு வட்டாரத்தின் தனித்த மொழியழகை, உரையாடல் நேர்த்தியை, சொலவடைகளை, பழமொழிகளை, வசவுகளை இந்த நாவல்கள் பத்திரப்படுத்தியுள்ளன. இன்று இந்த நிலத்தைச் சேர்ந்தவர்களே இப்படியொரு மொழியைப் பயன்படுத்துவது குறைந்திருக்கிறது. பொதுத் தமிழ் பயன்பாடும், அதைவிட தமிழும் ஆங்கிலமும் கலந்த கலப்பு மொழியின் பயன்பாடும் அதிகரித்திருக்கும் நிலையில் இத்தகைய வட்டார மொழி நுட்பங்களை தானியக் களஞ்சியங்கள் போல புனைவுகளை பத்திரப்படுத்துகின்றன.

வங்காளத்தைச் சேர்ந்த மகாஸ்வேதா தேவி ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டுள்ளார் ‘வரலாற்றின் திருப்புமுனை ஒன்றில் நிற்க வாய்க்கும்போது, பொறுப்புள்ள ஒரு எழுத்தாளர் எப்போதும் சுரண்டப்படும் மக்களின் பக்கமாகவே நிற்கவேண்டும். அப்படியில்லையேல் வரலாறு அந்த எழுத்தாளனை மன்னிக்காது’.

கொங்கு நிலத்தின் விவசாய வாழ்வு பெரும் மாற்றத்துக்கு உள்ளான முக்கியமான காலகட்டத்தில் எழுதத் தொடங்கிய பெருமாள் முருகன் தன் புனைவுகளின் வழியாக பாதிக்கப்பட்டவர்களின், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் தரப்பிலேயே நின்றிருக்கிறார் என்பதை இந்தப் புனைவுகளின் வழியாக தெளிவுற அறிந்திட முடியும். எனவே, அவர் தன் பொறுப்பை சரிவரவே நிறைவேற்றியுள்ள மனநிறைவுடன் தொடர்ந்த எழுத முடியும். எழுதட்டும்.

( 01.11.2026 அன்று கொல்கத்தாவைச் சேர்ந்த லஹக் அமைப்பு 2026ஆம் ஆண்டுக்கான மான்பகதூர் சிங் லஹக் விருதை பெருமாள் முருகனுக்கு வழங்கிய விழாவில் ஆற்றிய உரை )

 

 


வாழ்வெனும் திருவிழாவில் ஒரு விகடன் - குன்வர் நாராயண் (1927 – 2017)

 


  குன்வர் நாராயண் (1927 – 2017)

இந்திய இலக்கியத்தின் பெரும் கவிஞர், புனைகதையாளர், விமர்சகர். கடந்த ஆறு பத்தாண்டுகளாக இடையறாது அவரது குரல் எழுத்துலகில் கவிதைகளாக, கதைகளாக, விமர்சனங்களாக, மொழியாக்கங்களாக ஒலித்தபடியே இருந்தது. கசடறக் கற்றவர். திசைகளெங்கும் தொடர்ந்து பயணம் செய்தவர். தாயகத்தின் கலாச்சாரத்தையும் வரலாற்றையும் அடித்தளமாகக் கொண்ட நவீன சர்வதேசப் பார்வையை, அணுகுமுறையைக் கொண்ட வெகுசில இந்திய அறிவுஜீவிகளில் ஒருவர். 

1927ம் வருடம் செப்டம்பர் 19ம் நாள், உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ள பைசாபாத்தில் பிறந்தவர் குன்வர் நாராயண். தனது குழந்தைப்பருவத்தை பைசாபாத்திலும் பின்னர் அயோத்யாவிலும் கழித்தவர். பதினோரு வயதாக இருக்கும்போது தாயும் சகோதரியும் காசநோயில் மரணமுற்றது அவரது வாழ்வில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்தத் துயரச் சம்பவத்துக்குப் பின்னர் அவர் தன் சகோதரருடன் லக்னோவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார். உறவினர்களுடனான கூட்டுக் குடும்பத்தில் வசித்தார். பல்வேறு அரசியல் தலைவர்கள் வந்து போகும் இடமாக இருந்தது அந்த இல்லமும் இந்திய அரசியலில் காந்தியின் வருகையும் அவரது இளமையில் வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. 1947ல் ஒரு வருட காலம் பம்பாயில் ஆச்சாரிய நரேந்திர தேவுடன் தங்கியிருக்க வாய்த்ததும் பின்னர் ஆச்சாரிய கிருபளானியுடன் தில்லியில் தங்கி ‘விஜில்’ பத்திரிக்கையின் உருவாக்கத்தில் உதவி புரிந்ததும் நாராயணின் இளம் மனத்தில் ஆழமான பாதிப்புகளை உருவாக்கின. 1951ம் ஆண்டு லக்னோ பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டம் பெற்றார். நகரத்தின் ஒரு காபி கடையில் வாரம் ஒரு முறை, ‘லேகக் சங்’ (எழுத்தாளர்களின் குழுமம்) என்ற பெயரில் ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், நண்பர்கள் சந்திப்பதுண்டு. அங்கு அவர்களுடனான உரையாடல்களும் வாசிப்பும் குன்வர் நாராயணின் இலக்கிய அடிப்படைகளுக்கு உரம் சேர்த்தன. குடும்ப வியாபாரத்தில் ஈடுபட விருப்பம் இல்லாமல் 1955ம் ஆண்டு ஐரோப்பாவிற்கு பயணம் மேற்கொண்டார். போலந்து, செக்கோஸ்லாவாக்யா, சீனா, ருஷ்யா ஆகிய நாடுகளுக்குச் சென்று நஸீம் இக்மத், ஆன்டன் ஸ்லோன்ஸ்மிகி, பாப்லோ நெருதா ஆகிய கவிஞர்களைச் சந்தித்தார். 

இந்தியாவுக்குத் திரும்பி வந்த சில நாட்களிலிலேயே, 28 வயதில், அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘சக்ரவியூகம்’ வெளியானது. பெரும் கவனம் பெற்றது. ஆனால், அவரை ஹிந்தி புதுக்கவிதை இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவராக உருவாக்கியது 1959ல் ஹிந்தி மொழியின் பிரசித்திபெற்ற அக்ஞேய தொகுத்தளித்த ‘தீஸ்ரா சப்தக்’ தொகுப்பேயாகும். ஹிந்தி புதுக் கவிதை வரலாற்றின் மைல்கல்லாகக் கருதப்படும் தொகுப்பு அது. அத்தொகுப்பில் இடம்பெற்ற ஏழு சமகாலக் கவிஞர்களில் ஒருவர் குன்வர் நாராயண். 

ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற நாராயண் பெரும்பாலும் ஹிந்தியில்தான் எழுதினார். அவ்வப்போது ஆங்கிலத்திலும் உருதுவிலும்கூட. தொடர்ந்து கவிதைகள் எழுதினார் என்றபோதும் அவற்றை பிரசுரிப்பதிலும் பதிப்பிப்பதிலும் நிதானப்போக்கைக் கடைபிடித்தவர். தம் கவிதைகளைக் குறித்து மெத்தப் பணிவான எண்ணம்கொண்டவர். 

வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் ஆச்சாரிய நரேந்திர தேவுடனும் ஆச்சாரிய கிருபளானியுடனும் அவர் பணியாற்ற நேர்ந்தமை அவருக்கு இந்திய அரசியலைப் பற்றி, மார்க்ஸியம், பௌத்தம் போன்ற தத்துவங்களைப் பற்றி தெளிவான பார்வையை அடைய உதவியது. வெளிநாட்டுப் பயணமும் புகழ்பெற்ற கவிஞர்களைச் சந்தித்ததும் அவரை ஒரு கவிஞராக உருவாக்கியதில் பெரும் பங்களித்தன. மல்லார்மே, வேலரி போன்ற பிரெஞ்சு கவிஞர்களையும் கவாஃபி, போர்கெஸ் ஆகியோரையும் மொழிபெயர்த்த அனுபவங்கள் கவிதை குறித்த அவரது பார்வையை செழுமையாக்கின. கவிதை மட்டுமல்லாது காவியங்கள், சிறுகதைகள், இலக்கிய விமர்சனம், மொழிபெயர்ப்பு, உலக சினிமாவைப் பற்றிய கட்டுரைகள், சரித்திரம், இசை, பண்பாடு குறித்த கட்டுரைகள் என பல தளங்களிலும் தனது ஆற்றல்மிக்க பங்களிப்புகளைத் தருவதற்கான விசாலமான பார்வையும் நுட்பமான ரசனையும் அவருக்கு அமைந்திருந்தது.    

‘வாழ்வெனும் பெரும் திருவிழாவில் ஒரு விகடனைப் (mimic) போல எண்ணற்ற விதங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான் கவிஞன். அவனது ஒவ்வொரு வெளிப்பாடும் வாழ்க்கையை பரீட்சார்த்தமாக விளக்க முயல்கிறது. அதற்கு பின்னால் இருப்பது வாழ்வின் பன்முகத்தன்மையின் அடிப்படை செயல்பாட்டை புரிந்துகொண்டிருக்கும் விகடனின் சிந்தனையும் அசலான ஆளுமையுமே’ என ஒரு கவிஞனை எப்படி அணுகுவது என்பதைப் பற்றி தீஸ்ரா சப்தக் தொகுப்பில் குன்வர் நாராயண் குறிப்பிட்டிருப்பது அவரது கவிதைகளை எவ்வாறு அணுகவேண்டும் என்பதற்கான ஒரு முக்கியமான குறிப்பாகும். 

ஆறு தொகுப்புகளில் உள்ள எண்ணற்ற கவிதைகளைக் கொண்டு அவரது கவிதைகளைக் குறித்த சுருக்கமான தீர்க்கமான பார்வையை வரையறுப்பது கடினம். என்றாலும் அவரது கவிதைகளின் பொதுத்தன்மைகளாக சிலவற்றைக் குறிப்பிட முடியும். ஒன்று, அதிகமும் காலத்தை பிரதிபலிக்கும் தன்மை. இரண்டாவதாக, வாழ்வின் பல்வேறு முரண்பாடுகளைக் குறித்த தாராளமிக்க, பரந்த, கரிசனைமிகுந்த ஆனால் விமர்சனமற்ற புரிதல். மூன்றாவது, நவீனத்துவம், இனவாதம், இந்தியத்தன்மை போன்ற பெரும் பிரச்சினைகள் சார்ந்து சார்புநிலைகொண்ட உறுதியான நிலைப்பாடுகளை ஏற்க மறுத்தல். ‘கவிதை என்பது இயற்கையாகவே ஒரு சுதந்திரமான கலை வடிவம். தடைகளையோ கட்டளைகளையோ அது வரவேற்பதில்லை. அரை நூற்றாண்டு காலமாக நான் கவிதை எழுதி வருகிறேன். வெவ்வேறு இலக்கியப் போக்குகள் வந்து போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இவற்றையெல்லாம் தாண்டி இன்றும் நின்றிருப்பது நல்ல கவிதை மட்டுந்தான். அவற்றைச் சுற்றி நடந்த கூப்பாடுகள் அனைத்தும் காணாமல் போய்விட்டன’ என்று அவர் குறிப்பிடுவதே கவிதையைக் குறித்த அவரது சுருக்கமான அழுத்தமான பார்வை எனலாம். 

1995ம் ஆண்டு ‘யாரும் இன்னொருவர் இல்லை’ தொகுப்புகாக சாகித்ய அகாதமி விருதும் 2001ம் ஆண்டு இந்திய அளவில் கவிதைக்கான உயரிய விருதாகக் கருதப்படும் ‘கபீர் சம்மான்’ விருதும் 2005ம் ஆண்டு அவரது ஒட்டுமொத்த இலக்கியப் பங்களிப்பை போற்றும் விதமாக ‘ஞானபீட’ விருதும் வழங்கப்பட்டன. இவை தவிர வியாஸ் சம்மான், குமாரன் ஆசான் விருது உள்ளிட்ட பல விருதுகளையும் பெற்றுள்ளார். 2009ம் ஆண்டில் பத்மபூஷன் விருது வழங்கப்பட்டது. சர்வதேச அளவில் அவரது ஆக்கங்கள் பல்வேறு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.
 

வெளிவந்திருக்கும் நூல்கள்

1.       சக்ரவியூகம், (கவிதைகள்) 1956

2.       பரிவேஷ் – ஹம் தும், (கவிதைகள்) 1961

3.       ஆத்மஜயி (காவியம்) – 1965

4.      அகரோன் கே ஆஸ் பாஸ் (சிறுகதைகள்), 1971

5.       அப்னே சாம்னே (கவிதைகள்), 1979

6.       கோயி தூஸ்ரா நஹி, (கவிதைகள்), 1993

7.       ஆஜ் அவ்ர் ஆஜ் சே பஹலே, (விமர்சனக் கட்டுரைகள்), 1999

8.       மேரே சாக்ஸாத்கார், (நேர்காணல்கள்), 2000

9.       இன் தினோ, (கவிதைகள்), 2008

10.     நா சீமானே(ன்) நா தூரியா(ன்) (உலகக் கவிதைகள்), 2019

சில கவிதைகள்

 

வீடு சேர்தல்

 

நேரடியான ரயிலைப் பிடித்து

அவரவர் வீடு சென்று சேரவே

விரும்புகிறோம் நாம் அனைவரும்

 

ஒரு ரயிலிருந்து இன்னொரு ரயிலுக்கு மாறும்

அவஸ்தைகளைத் தவிர்க்கவே

விரும்புகிறோம் நாம் அனைவரும்

 

கடைசியாய் ஒரு யாத்திரையையும்

மேலான ஒரு இருப்பிடத்தையுமே

விரும்புகிறோம் நாம் அனைவரும்

 

பயணங்கள் துயரகரமானவை என்றும்

அவற்றிலிருந்து விடுவிக்கிறது வீடென்றும்

யோசிக்கிறோம்

 

உண்மை இப்படியும் இருக்கக்கூடும்

 

பயணம் என்பது ஒரு சந்தர்ப்பம்

வீடு என்பது ஒரு சாத்தியம்.

ரயில் மாறிப் பயணிப்பது என்பது

எண்ணத்தை மாற்றுவது போன்றது.

நாம் அனைவரும் எப்போது எங்கே எதற்கிடையில் இருக்கிறோமோ

அதுவேயாகும்

வீடு சேர்தல்.

 

 

மொழி சிதைந்திருக்கும் சூழலில்

 

பிளாஸ்டிக் மரங்கள்

நைலான் மலர்கள்

ரப்பர் பறவைகள்

 

ஒலிப்பதிவு நாடாவில்

நினைவிலிருந்து தொலைந்துபோன

நாடோடிப் பாடல்களின்

துயர்மிகு வரிகள்.

 

ஒரு மரம் வறண்டு காயும்போது

எல்லாவற்றுக்கும் முன்பாக

அதன் மென்மையான பகுதிகளே

உலர்ந்து போகின்றன

       அதனுடைய மலர்கள்

       அதனுடைய இலைகள்

 

ஒரு மொழி உலர்ந்து வறளும்போது

சொற்கள் இழக்கின்றன தம் கவித்துவத்தை

உணர்வுகளின் புத்துணர்ச்சியை

எண்ணங்களின் உண்மைத்தன்மையை

 

மக்களுக்கிடையில் பெரிதாகத் தொடங்குகிறது

அறிமுகமின்மையின் வெறுமையும் இடைவெளிகளும்

 

நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்தும்போது

சில விஷயங்களை எப்படிச் சொல்லவேண்டும் என்று

எவரது கவனம் அனைத்தின் மீதும் உளதோ

அவர் மீது இருக்கட்டும் அனைவரின் கவனமும்

 

மொழி சிதைவுற்றிருக்கும் இச்சூழலில்

எங்கேனும் தீ மூளும் எனில்

பூமியிலிருந்து உயிர்ச்சத்தை உறிஞ்சும் ஆற்றலை இழந்த

பட்டமரத்தில்தான் முதலில் அது மூளும்.

 

நம்புவதற்கான அவசரம் காரணமாக

 

ஒருமுறை செய்தி வந்தது

கவிதை இப்போது கவிதையாக இருப்பதில்லை என

அப்படியே அது பரவியது

கவிதையே இப்போது இருப்பதில்லை என்றும்.

 

நம்புகிறவர்கள் நம்பிவிட்டனர்

கவிதை மரித்துவிட்டதென

ஆனால் சந்தேகிப்பவர்கள் சந்தேகப்பட்டனர்

அவ்வாறு நிகழ வாய்ப்பில்லையென

இப்படியாக பிழைத்துப் போனது கவிதையின் உயிர்

 

இவ்வாறு நடப்பது முதல் முறையல்ல

நம்பிக்கைகளின் அவசரம் காரணமாக

வெறும் ஒரு சந்தேகம் காப்பாற்றியிருக்கும்

ஏதேனுமொரு அப்பாவியை.

 

கவிதை

 

கவிதை அறிக்கை அல்ல, சாட்சி

சிலசமயங்களில் நமக்கு முன்னே

சிலசமயங்களில் நம்மைவிட முன்பாக

சிலசயமங்களில் நமக்குப் பிறகு

 

உண்மையை தன் முழுமையான பொருளாகவும்

மேன்மையான மனிதனையே தன் முழு முயற்சியாகவும் கொண்டவொரு

மொழியில் அது உரைப்பதை

யாரேனும் விரும்பினாலும் தடுக்கமுடியாது.

 

விளம்பரங்களைப்போல ஒட்டிக்கொண்டிருக்க

ஊர்வலங்களைப்போல புறப்பட

கோஷங்களைப்போல ஒலிக்க

தேர்தல்களைப்போல வென்றிட

அதற்கு இப்போது எந்த அவசரமும் இல்லை

 

அது மனிதனின் மொழியில்

எங்கேனும் எப்படியாவது உயிருடன் இருக்கும்,

அவ்வளவுதான்.

 

கவிதையின் அவசியம்

 

கவிதையால் தரமுடியும் நிறைய

ஏனென்றால்

வாழ்வில் நிறையவே சாத்தியமாகும் கவிதையால்

                                               அதற்கு நாம் இடம்கொடுத்தால்

மரம் பூக்களுக்கு இடம்தருவதைப்போல

இரவு நட்சத்திரங்களுக்கு இடம்தருவதைப்போல

 

நமக்குள்ளே எங்கேனும்

அதற்கென பாதுகாத்து வைத்திருக்க முடியும்

                                        ஒரு மூலையை

பூமிக்கும் வானுக்கும் இடையே

மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே

ஆகக் குறைவான இடைவெளி இருக்கும்படியான ஒரு மூலையை

 

அப்படி யாரேனும் விரும்பினால்

கவிதையுடனான வாழ்வை வாழலாம்

முற்றிலும் கவிதையற்ற வாழ்க்கையை

புரியலாம் கவிதையற்ற காதலை.

 

உடைந்த குத்துவாளின் கைப்பிடி

 

உடைந்த குத்துவாளின் கைப்பிடி ஒன்றை

கையில் ஏந்தியபடி

யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

குத்துவாட்களைக் குறித்தும்

அவற்றைப் பாய்ச்சக்கூடிய கைகளைக் குறித்தும்

கொலைகாரர்களையும் தாக்குதல்களையும் பற்றியும்

ஆயிரம் ஆண்டுகளைப் பற்றியும்

 

திடீரென்று ஒரு கணம்

ஏதோவொரு இருட்டுச் சந்தில்

யாரும் கேட்காது மறைந்துவிடுகிற

அலறலைக் குறித்தும்…

 

வெற்றியின் சாவி

 

இருவரது கைகளிலும் தோட்டாக்கள் நிரப்பிய துப்பாக்கிகள்

இருவரும் ஒருவரையொருவர் அஞ்சினர்

இருவரது இதயங்களிலும் நிறைந்திருந்தது

அடுத்தவர் மீதான பழைய வெறுப்பு.

அந்த வேளையில் அங்கு அவர்கள் இருவர் மட்டுமே.

ஆனால் தோட்டாக்கள் வெடித்தபோது

மாண்டு விழுந்தவன்

அந்த இடத்திலேயே இல்லாத,

டீக் கடையில் இருந்த ஒரு மூன்றாமவன்.

பிடிபட்டவன் நான்காவதாய் ஒருவன்.

அவன் டீக்கடையில் இருக்கவில்லை

தனது வீட்டில்தான் இருந்தான்,

அவனது சாட்சியத்தின் பேரில்

ஐந்தாவதாய் ஒருவனை விசாரித்து

ஆறாவதாய் ஒருவன் கைதுசெய்யப்பட்டான்

ஏழாமவனின் வாக்குமூலத்தின்பேரில்

எட்டாமவன் மேல் வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டு

அதன் பலனாக ஒன்பதாமவன் தண்டிக்கப்பட்டான்

குற்றமில்லாதவன் என்று விடுவிக்கப்பட்டான் பத்தாமவன்

பதினொன்றாமவனின் முன்னால் வந்து முறையிட்டான்

அவன் மூலமாக

புதிய வெற்றிக்கான சாவியொன்றை

அவன் தன் விரல்களில் சுழற்றிக்கொண்டிருப்பதைக்

கண்டடைந்தான்

 

 

வேப்பம்பூ

 

முற்றத்தில் நிற்கும் வேப்பமரம்

பூக்கும்போது

கசப்பும் இனிப்புமான மருந்தின் வாசனை

நிறைகிறது வீடெங்கும்.

 

சோப்புநீர்க் குமிழிகள்போல்

காற்றில் உதிர்ந்திருக்கும் சிறு வெள்ளைப் பூக்கள்

துளசிமாடத்துக்கு நீர்வார்த்துவிட்டுத் திரும்பும்

அம்மாவின் கூந்தலில்

ஒட்டிக்கொள்ளும் ஒன்றிரண்டு பூக்கள்.

 

அந்தப்பூக்களைப் பற்றி யோசிக்கும்போதெல்லாம்

‘பூ’என ஒருமையில் அன்றி

‘பூக்கள்’ என பன்மையிலேயே யோசித்திருந்தேன் என்பது

விநோதமான ஒன்று.

அவை வாடுவதை ஒருபோதும் கண்டதில்லை நான்

செம்மயிர்க்கொன்றையைப் போலவோ

செம்மந்தாரையைப்போலவோ

வண்ணங்களுடன் மலர்வதுமில்லை அவை.

ஆனாலும் அவை உதிரும்போது

மகிழ்ச்சியுமில்லை, துயரமுமில்லை.

மலர்வதைக் காட்டிலும்

மேலும் கம்பீரத்துடனும் கௌரவத்துடனும்.

 

பிரமாண்டமான நீளாயுள்கொண்ட அந்த மரத்தைப் பற்றி

நினைக்கும்போதெல்லாம்

நினைவுக்கு வருகிறது உபநிடதம்

நினைவுக்கு வருகிறது தூய்மையான எளிய வாழ்க்கைமுறை

எப்போதும் அமைதியில் உறைந்திருக்கும் அதன் நிழலில் உண்டு

கோடையில் குளிர்ச்சியையும்

குளிர்காலத்தில் வெம்மையையும் அளிக்கும்

விசித்திரமான ஒரு குணாதிசயம்.

தீர்க்கமும் தோழமையும் செறிந்த மண்மணம்

நினைவுக்கு வருகிறது

தாத்தாவின் சுபாவத்தைப்போல

 

நினைவுக்கு வருகிறது

எப்போதும் எல்லோருக்காகவும்

மரத்தின் கீழே போடப்பட்டிருக்கும்

ஒன்றிரண்டு கயிற்றுக் கட்டில்களும்

வேப்பம்பழங்களுடன் விளையாடிக் கழித்த குழந்தைப்பருவமும்

 

நினைவுக்கு வருகிறது

வேப்பமரத்துக்குக் கீழே

கிடத்தப்பட்ட அப்பாவின் உடலின்மேல்,

சங்கோசத்துடன் பற்றேதுமின்றி உதிர்ந்திருந்தன

சின்னச் சின்னப் பூக்கள்,

அம்மாவின் கூந்தலிலிருந்து உதிர்வதைப்போல.

கண்ணீர்த் துளிகளைப்போல் அல்லாமல்

தேற்றுதலென.

Sunday, 4 October 2026

அம்மாவின் நீங்கா நிழல் - கவிதையும் ஞானமும் 16 - சதீஷ்குமார் சீனிவாசன்

 


போன மாதத்தில் ஒரு நாள் ஊருக்குப் போயிருந்தபோது நெருங்கிய நண்பன் சரவணனிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது “அம்மாவுக்கு தொண்ணூறு வயசு முடிஞ்சிருச்சி. வீட்ல சின்னதா ஒரு கெட் டுகதர். நீயும் வந்தா நல்லாருக்கும். அம்மாவும் சொன்னாங்க.”

பிஷப் உபகாரசாமி பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பில் சேர்ந்தபோதுதான் சரவணனை முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். எண்ணெயிட்டு படிய வாரியத் தலை. திருத்தமான உடை. பார்த்தவுடனே பேசத் தொடங்கிவிட்டோம். ஒருநாள் மதியம் எதிர்பாராமல் பள்ளியில் விடுமுறை அறிவித்தபோது சரவணன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான். தென்னை மரங்கள் சூழ்ந்த காம்பவுண்டின் மேற்குக் கோடியில் திண்ணை வைத்த ஓட்டு வீடு. தெற்கில் கட்டுத்தரை. அதனையொட்டி வைக்கோல்போர். ஒடித்துப் போட்டிருந்த கிளுவைத் தழைகளை மேய்ந்திருந்தன வெள்ளாடுகள் நான்கு. மல்லிகை மொக்குகளைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தார் சரவணனின் அம்மா “என்ன கண்ணு சீக்கரமா வந்துட்டீங்க?”

“லீவு வுட்டாங்கம்மா. நான் சொல்லுவேன்ல பாலு, இவந்தான்.”

“வாப்பா. கை காலக் கழுவிட்டு வாங்க. சோறு உங்கலாம்.”

கொள்ளுப் பருப்பும் அவரைக்காய் பொறியலும் கெட்டித் தயிருமாய் சுவையான உணவு. சுண்ணாம்புக் கரையுடன் சாணமிட்டு மெழுகிய தரையுடன் மிகச் சுத்தமான அடுப்பங்கரை. புளிபோட்டுத் தேய்த்த பளபளப்புடன் பித்தளைப் பாத்திரங்கள் மூலையில் அடுக்கியிருக்க துளியளவு எண்ணெய்ப் பிசுக்கை எங்குமே பார்க்க முடியவில்லை. வீட்டின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் அம்மாவின் சுறுசுறுப்பும் சுத்தமும் நேர்த்தியும் நிறைந்திருந்தன.

அடிக்கடி வீட்டுக்குப் போகத் தொடங்கி சில மாதங்களுக்குப் பிறகே சரவணனின் அப்பாவும் அம்மாவும் பேசிக் கொள்வதேயில்லை என்பதை கவனித்தேன். பருத்தி வியாபாரியான அவர் காலையில் கடைக்குப் போனால் பின்னிரவில்தான் வீடு திரும்புவார். சரியாக எட்டு மணிக்கு அடுப்பங்கரைத் திண்ணையில் தண்ணீர் சொம்புடன் வட்டிலை வைத்துவிடுவார் அம்மா. நெற்றி நிறைய விபூதிப் பட்டையுடன் வலை பனியனும் வேட்டியுமாய் அப்பா வந்தமரும்போது சூடான தோசையை வட்டிலில் இடுவாள் அம்மா. தக்காளி சாம்பாரும் தாளிக்காத கெட்டிச் சட்னியுமாய் மூன்று தோசைகளைத் தின்றுவிட்டு எழுந்துவிடுவார். கையைக் கழுவி ஈரிழைத் துண்டில் துடைக்கும்போதே சூடான டீ தயாராக இருக்கும். அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் தோளில் துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு புறப்பட்டு விடுவார். சரியாக ஒன்றரை மணிக்கு அடுக்குப் போசியில் மதிய உணவு கடைக்கு வந்துவிடும். ராத்திரி அவர் வீடு திரும்பும்போதும் காலையில் நடந்த அதே காட்சிதான். திண்ணையில் வட்டில். சூடாக தோசையோ உப்புமாவோ. சில நாள்களில் சப்பாத்தி. சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் ஒரு சிகரெட். புகைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அம்மா உள்ளறையில் படுத்துவிடுவாள். அப்பாவின் படுக்கை அதே திண்ணையில்தான். இத்தனைக்கும் நடுவில் இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு வார்த்தைகூட இருக்காது.

அப்பாவின் உலகம் பருத்திக் கடையோடு முடிந்துவிட அம்மாவும் அடுப்பங்கரையும் வீடுமாக இருந்துவிட்டார். ஒவ்வொருவருக்கும் அடுத்தவரிடத்தில் பெறவும் தரவும் எதுவுமில்லை என்பதுபோல் இருவரும் அவரவர் எல்லைக்குள் நின்றிருந்தனர்.

திடீரென்று ஒருநாள் அகாலமாய் மறைந்தார் அப்பா. மாரடைப்பு. கனமாய் கவிந்தது பெருந்துக்கம். கண்ணீர் விடவில்லை. புலம்பி அழவுமில்லை. நிலைகுலைந்த வீட்டில் அம்மா கழுத்தில் சுற்றிய புடவைத் தலைப்புடன் உட்கார்ந்திருந்தார்.

பதினாறு கும்பிட்ட பிறகு அனைவரும் அவரவர் வேலைக்குத் திரும்பினர். சரவணன் பருத்திக் கடைக்குப் போனான். அப்பாவின் வட்டிலில் இப்போது சரவணனுக்கு அம்மா சூடான தோசையை இட்டார். மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்கு வந்தான் சரவணன். வேறெந்த மாற்றமும் அம்மாவிடம் இருக்கவில்லை.

முதல் வருஷாந்திரத்துக்குப் போயிருந்தபோது சரவணன் சொன்னான் “இதுவே அம்மா போயி அப்பா இருந்துருந்தா ரொம்ப சிரமப்பட்டிருப்பாரு. அம்மாகிட்ட எந்த வித்தியாசமும் தெரியலை. எதையும் வெளிய காட்டிக்கறதுமில்லை.”

எத்தனை காலம் எப்படிப்பட்ட தாம்பத்திய வாழ்க்கையில் இருந்திருந்தாலும், புரிதல் இருந்தாலும் இல்லாதுபோனாலும், முதுமையில் கணவனும் மனைவியும் உடனிருப்பது பெரும் ஆறுதல்தான். மனைவி இல்லாது போகும் உலகில் கணவன் சமாளிப்பது கடினம். கணவன் இல்லாதுபோனாலும் அன்றாடத்தைக் கடத்துவது மனைவிக்கு எளிது.

மகளோ மகனோ யார் வீடாக இருந்தாலும் அம்மாக்களால் சமாளிக்க முடியும். யாருமே இல்லாத நிலையில் கூட சமையல் வேலை செய்தோ, பண்டபாத்திரம் கழுவியோ, வீட்டு வேலை செய்தோ எவர் தயவுமின்றி தனியாகப் பொங்கிச் சாப்பிட்டு நாட்களை கடத்திவிடவும் முடியும். ஆனால், அப்பாக்களின் கதை அப்படியில்லை. எவரையேனும் சார்ந்திருக்க வேண்டிய நிலை. வேலை செய்து சம்பாதித்தாலும்கூட ஒவ்வொரு வேளையும் பொங்கித் திங்க இன்னொருவர் கையை எதிர்பார்த்திருக்கவே நேரிடுகிறது, பெரும்பாலும். கணவரில்லாத வெறுமையை மனைவியால் பேரன் பேத்திகளைக் கொண்டோ உழைப்பைக் கொண்டோ நிரப்பிக் கொள்ள முடியும். ஆனால், மனைவியில்லாத வெறுமையைத் தாங்குவதோ தாண்டுவதோ கணவனுக்கு எளிதில்லை.

வாழ்ந்தபோது மனைவிக்கு எத்தகைய இடத்தையும் மரியாதையையும் கணவன் கொடுத்திருந்தார் என்பது அவரது மனச்சான்றுக்கு உட்பட்டது. ஆனால், மனைவி இல்லாத காலத்தில் அன்றாடத்தின் ஒவ்வொரு நகர்விலும் அவரது இருப்பை கணவன் உணர்ந்தபடியேதான் இருக்க நேரும்.

பலரது வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத இந்த விதியை சதீஷ்குமார் சீனிவாசனின் இந்தக் கவிதை மிகச் செறிவாகவும் ஆழமாகவும் துலக்கித் தருகிறது.

அம்மா போலவே ஒரு நிழல்

வழக்கம்போல

அம்மாவும்

செத்துப் போயிருந்தாள்.

அம்மாவிடம்

எந்தக் கனவும் இல்லாதவராகத்தான்

இருந்தார் அப்பா.

வழக்கத்துக்கு மாறாக நடந்துகொள்ளும்

அப்பாவின் பின்னால்

அம்மா போலவே

ஒரு நிழல்.

 

0

இளம் கவிஞர் சதீஷ்குமார் சீனிவாசனின் ஐந்து தொகுப்புகள் இதுவரை வெளியாகியுள்ளன. எளிமையும் கூர்மையுமான மொழியில் ஆழங்களைத் தொட முயல்பவை இவரது கவிதைகள்.

அண்மையில் வெளியான ‘எனக்குத் தெரிந்தவரை வானில் பறவைகள் இல்லை’ தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் கவிதை இது.

2023ஆம் ஆண்டுக்கான குமரகுருபரன் விருது இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

பிள்ளைகளின் கரங்களால் எழுதப்பட்ட அன்னையரின் கதைகள் - துணங்கைக் கூத்து

  நம் எல்லோருடைய வாழ்வில் ஏதேனும் ஒரு பருவத்தில் மறக்க முடியாத சில சம்பவங்கள் நடந்திருக்கும். உள்ளுக்குள் ஆறாத ரணங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும...