நம்
எல்லோருடைய வாழ்வில் ஏதேனும் ஒரு பருவத்தில் மறக்க முடியாத சில சம்பவங்கள் நடந்திருக்கும்.
உள்ளுக்குள் ஆறாத ரணங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும். அதிகமும் அவை தனிப்பட்ட துயரங்களாகவே
இருக்கும். இழந்த காதல், நெருங்கிய உறவின் நட்பின் அகால மரணம் போன்று. அவையல்லாது பொதுச்
சமூகத்தின் மீது ஒட்டுமொத்தமாக பெரும் தாக்கத்தை உருவாக்கிய சில துரதிர்ஷ்டமான, துயரகரமான
நிகழ்வுகளையும் சந்தித்திருப்போம். நோய்த்தொற்று பரவி ஊடரங்கின்போது வீடடங்கியிருந்த
காலம் போன்று. என்னுடைய அல்லது என் வயதையொத்த பலரது வாழ்விலும் அவ்வாறு மறக்க முடியாத
ஒரு ரணமாக, வடுவாக நின்றுபோனது ஈழ விடுதலைப் போராட்டம். முள்ளிவாய்க்கால் போரில் தமிழீழக்
கனவு புதைந்து போய் பதினேழு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ஆனால், அந்த நாள் இன்றும் மறக்க
முடியாத ஒரு துர்க்கனவாக எஞ்சி நிற்கிறது.
தமிழ்
இலக்கியத்துக்கு ஈழம் அளித்திருக்கும் கொடை மிக முக்கியமானது. போர்ப் பரணி பாடிய தமிழரின்
மரபில் வந்த ஈழக் கவிஞர்களும் எழுத்தாளர்களும் ஈழத்தின் சமர்களத்தையும் வீரத்தையும்
தியாகத்தையும் கண்ணீரையும் சமகால தமிழ் இலக்கியத்தின் வலுவான பகுதியாக எழுதி நிலைநிறுத்தியிருக்கிறார்கள்.
போருக்குப் பின் வெளியான நாவல்களும் சிறுகதைகளும் ஒரு இனம் தனது மண்ணை, மண்ணின் உரிமையைத்
தக்கவைத்துக்கொள்ள மேற்கொண்ட வலி நிறைந்த போராட்டத்தையும் அதனால் ஏற்பட்ட இழப்புகளையும்
சித்தரித்துள்ளன. உயிர்ப்பிழைத்துக் கிடந்தவர்கள் அதே மண்ணில் தம் வாழ்வை மீட்டுக்கொள்ள
படும் துயரங்களையும் அவை காட்டியுள்ளன.
ஈழப்
போர் உச்சத்திலிருந்தபோது பிறந்து வளர்ந்த அகரமுதல்வனின் குழந்தைப் பருவமும் பள்ளிப்பருவமும்
போரால் தீர்மானிக்கப்பட்டவை. போரின்பொருட்டு ஊர் ஊராக அலைந்து திரிய விதிக்கப்பட்டவை.
கண்ணி வெடிகளுக்கும் எரிகணைகளுக்கும் துவக்குச் சன்னங்களுக்கும் நடுவே உயிர்த்தப்பியோடும்படியாக
எழுதப்பட்டவை. இயக்கத்துக்கும் இராணுவத்துக்குமிடையே பசியுடனும் சாவுடனும் கண்முன்னே
உறவுகளை நண்பர்களை இழக்கும் அன்றாடத்தால் அமைந்தவை. இந்தக் கதைகளையெல்லாம் அவர் எழுதுவது
யாருடைய கருணையைக் கோரியும் அல்ல. யார் முன்பும் தன் துயரக் கதையைச் சொல்லி அழுது பரிதாபத்தை
வேண்டவில்லை. அவருடைய எழுத்து அவரது அடையாளம். சொந்த மண்ணின் கதைகளைச் சொல்வதன் வழியாக
அவர் தனக்கான அடையாளத்தை உரிமையை மீட்டுக் கொள்ளவே முயல்கிறார்.
உலகின்
நீண்ட கழிவறை, முஸ்தபாவைச் சுட்டுக் கொன்ற இரவு, கடவுள் பிசாசு நிலம், மாபெரும் தாய்,
போதமும் காணாத போதம் ஆகிய புனைவுகளின் மூலமாக அவர் ஈழப் போரையும் அதன் விளைவுகளையும்
மட்டும் காட்டவில்லை. தமிழ் ஈழம் என்ற கனவுக்குப் பின்னிருக்கும் தொன்மங்களையும் நம்பிக்கைகளையும்
வழிபாடுகள், சடங்குகள் உள்ளிட்ட வேர்களையும் கண்டடையவும் அவற்றை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவுமே
எழுதப் படுகின்றன. அதனூடாக மனித வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த இயல்பையும் இருப்பையும் சின்னபின்னமாக்கும்
போரின் குரூரமான கருணையற்ற முகத்தையும் அதன் தீராப்பசியையும் உலகுக்கு நினைவுபடுத்திக்
கொண்டேயிருக்கின்றன. ‘மறதி ஒரு தேசிய வியாதி’ என்ற புகழ்பெற்ற வாக்கியம் உண்டு. இன்றைய
செய்தி நாளைய குப்பை. சில நாட்களாக நூலகத்துக்கு புத்தகங்கள் கொள்முதல் செய்வது குறித்து
பரபரப்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது மொழியாக்கத்தில் ஏஐ-இன் பயன்பாடு குறித்த
விவாதங்கள் சூடாக ஓடிக்கொண்டுள்ளன. இனி, நாளை இன்னொரு செய்தி வந்தவுடன் இது அடங்கிப்போகும்.
அவ்வளவுதான். இந்த மறதியின் காரணமாகத்தான் முக்கியமானவை, முக்கியமல்லாதவை உட்பட அனைத்தையும்
நாம் வசதியாக கடந்துபோகிறோம். நம்முடைய தோலை உரசாதவரை அது அடுத்தவனின் பிரச்சனை. நம்
வீட்டுக்குள் குப்பையைக் கொட்டினால் சண்டை பிடிப்போம். அதுவே தெருவில் கொட்டினால் நமக்கென்ன
வம்பு என்று கடந்து போவோம். இதனால்தான் அண்மைக்காலத்தில் மனித குல வரலாற்றில் ஒரு இனத்தின்
மீது கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறைகளில் ஒன்றான ஈழப் போரையும் அதன் பின்னிருந்த கொடூரங்களையும்
நாம் சுலபமாக மறந்துவிட நினைக்கிறோம். விரும்புகிறோம். ஆனால், அந்தப் போர் பலிகொண்ட
உயிர்களையும் வாழ்க்கையையும் அவர்களது வலிகளையும் கண்ணீரையும் இதுபோன்ற ஆக்கங்கள் தொடர்ந்து
நமக்கு நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. நமது மறதியை இவை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.
ஈழப்
போரே இதன் களமும் காலமும். இதில் சொல்லப்பட்டக் கதைகள் நிகழும் காலத்தில் போர் என்பது
காலையை மாலையைப்போல ஒரு பொழுதாகவும், மழையைப் போல் வெயிலைப்போல் ஒரு அன்றாட நிகழ்வாகவுமே
இருக்கிறது. இந்தக் கதைகள் களத்தில் பொருதி நின்ற யாருடைய வீரத்தையும் தியாகத்தையும்
நெஞ்சுரத்தையும் போற்றிப் பாடவில்லை. இவை யாவுமே போரினால் வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களின் கையறு
நிலையைக் குறித்தேச் சொல்கின்றன. துரோகத்தினால் வீழ்த்தப்பட்டபோதும் வஞ்சத்தை கைகொள்ளாது
கருணையை கையிலேந்தும் மாண்பையே எழுதியுள்ளன.
இலக்கியங்களில்
இதிகாசங்களில் அன்னையரின் கண்ணீரை கண்டிருக்கிறோம். நமக்கு புதிதொன்றுமல்ல. பாரதக்
கதையில் குந்தியும் காந்தாரியும் திரௌபதியும் சுபத்திரையும் மாத்ரியும் சிந்திய கண்ணீரை
அறிவோம். அதிகாரத்தின், போரின் தீராப் பசிக்குப் பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்த பின் அவர்கள்
செலுத்திய நீர்க் கடனின் ஈரம் இன்னும் உலராமலிருப்பதை அறிவோம். துணங்கைக் கூத்தும்
அத்தகைய அன்னைகளின் கண்ணீராலானது. ஒவ்வொரு கதையிலும், பக்கத்திலும் பிள்ளைகளுக்காக
கண்ணீர் சொரியும் அன்னையரின் கதைகளைக் கேட்க முடியும், பார்க்க முடியும். இந்த நூலின்
முகப்பில் மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தன் எழுதி, நிர்மால்யா மொழிபெயர்த்த ‘போர் முடிந்து’
என்ற கவிதை மிகப் பொருத்தமாக இடம்பெற்றுள்ளது.
‘போரில்தான்
இவங்கள் எதிரிகள், மரணத்தில் எல்லோரும் என்ர மகன்கள்’ என்று சிங்கள வீரர்களின் பிணங்களைத்
தழுவி அழுகிறாள் சலரோகத்தால் அவதியுறும் ஓர் அன்னை. ‘யாராவது மூழ்கும்போது உனக்கு நீந்தத்
தெரியாவிட்டாலும் அவர்களைக் காப்பாற்ற முயற்சி செய்யவேண்டும்’ என்று அப்பனின் பாசமறியாது
வளரும் தன் பிள்ளையிடம் சொல்லி வளர்க்கிறாள் ஓர் அன்னை. இன்னொருத்தியோ எரிகணைகளுக்கு
பயந்து பதுங்கு குழிக்குள் பதுங்கியிருக்கும்போது எறும்புகளோடு சேர்த்து தன் குழந்தையையும்
நசுக்கிவிடுகிறாள். நிறைமாத கர்ப்பக் காலத்திலும் நிலத்தில் தள்ளி அடித்து உதைக்கும்
தன் கணவனிடமிருந்து மண்பானை போன்று பெருத்திருக்கும் தன் வயிற்றைப் பொத்திப் பாதுகாக்கிறாள்
இன்னொரு அன்னை. நூற்றுக்கும் மேற்ப்பட்ட பெண்களை, குழந்தைகளை தன் குடிசைக்குள் வைத்து
இராணுவத்திடமிருந்து காப்பாற்றுகிறாள் குஞ்சியாத்தை என்னும் அன்னை. இளம் சிங்கள வீரனைச்
சுட்டுக் கொன்ற பின் அவன் தன் அன்னைக்கு எழுதியக் கடிதம் ஒன்று பையிலிப்பதைக் கண்டு
அதைப் பத்திரப்படுத்தும் ஒருவன் பின்னொரு நாளில் இராணுவத்திடம் அகப்பட்டு அந்த சிங்கள
அன்னையின் முன் நிறுத்தப்பட்டு, ‘இவன்தான் உன் மகனைக் கொன்றவன், இவனை நீ என்ன வேண்டுமானால்
செய்’ என்று சொல்ல, அந்த அன்னையோ இவனைக் கட்டியணைத்து கண்ணீர் சொரிகிறாள். பதுங்குகுழியில் கிடக்கும் பிள்ளைக்காக தன் உயிரைப்
பணயம் வைத்து மரவள்ளிக் கிழங்கைப் பறித்து உரச்சாக்கில் இட்டு எடுத்து வரும்போது, இடுப்பில்
குழந்தையுடன் இரந்து நிற்கும் ஒருத்தியிடம் ‘இவை மண்டையோடுகள்’ என்று சொல்லி தர மறுக்கிறாள்.
அவளோ அரிவாளால் இவள் காலை வெட்டி மரவள்ளிக் கிழங்கைப் பறிக்க முற்படுகிறாள். பிள்ளைகளின்
பசிபோக்க வெட்டிச் சாகும் அன்னையர்கள் இவர்கள். தன் கணவனை இராணுவத்திடம் காட்டிக் கொடுத்த
காரணத்தால் இயக்கத்தால் துரோகி என்று சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவனின் பிள்ளையை ‘குழந்தை
தந்தையின் குற்றத்தைச் சுமக்கக் கூடாது, அவன் இப்போது என் பிள்ளை’ என்று சொல்ல தன்
பிள்ளையாக வளர்க்கிறாள் ஓர் அன்னை.
போருக்கு
முன் அனைவருமே அன்னையர்தான், பிள்ளைகள்தான் என்ற பெருங்கருணையை இக்கதைகள் அனைத்துமே
உணர்த்துகின்றன. இதில் தமிழன்னையர், சிங்கள அன்னையர் என்று வேறுபாடுகள் இல்லை. பனங்கூடலுக்குள்
குவிக்கப்பட்டிருந்த பிணங்களுக்கு நடுவில் கையசைத்த நான்கே மாதமான தமிழ் சிசுவைத் தூக்கி
வந்து சிகிச்சையளித்துக் காப்பாற்றும் சிங்களப் படையின் கர்னல் அசேலவும்கூட இந்த அன்னையர்களில்
ஒருவர்தான். போரின்போது, சிங்கள கமாண்டர் துசிதவை போராளி ஜெயா தாடையில் சுடுகிறாள்,
கையை வெட்டுகிறாள். பின்னாளில் போருக்குப் பிறகு சரணடைந்தோர் முகாமில் பொறுப்பாளராக
இருக்கும்போது இளைஞன் ஒருவனை வதைகளிலிருந்து காப்பாற்றி அங்கிருந்து வெளியேறவும் உதவுகிறார்.
வெகு காலம் கழித்து சென்னையில் சந்திக்கும்போது, தன்னைச் சுட்டு கையை வெட்டிய அந்த
ஜெயாவை சந்திக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார். இளைஞன் தன் வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைக்கிறான்.
அவருக்குப் பிடித்த உணவைப் பரிமாறுகிறாள் இளைஞனின் சகோதரி. துசித தேடிக்கொண்டிருந்த
அதே ஜெயாதான். இன்னொரு கையால் சல்யூட் அடித்துவிட்டுச் சொல்கிறார் ‘ஜெயா உன்னை இன்னும்
நான் பெருமையுடன் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.’ அவரிடமும் உயிர்த்திருப்பது அன்னையரின்
கருணையன்றி வேறென்ன?
ஈழம்
குறித்து எழுதப்பட்ட புனைவுகளில் எண்ணற்ற துயரச் சித்திரங்களைக் கண்டிருக்கிறோம். உயிர்வதைகளை,
இழப்புகளை, பலிகளை, கண்ணீரை, பெருக்கெடுத்தோடும் அர்த்தமற்ற குருதியை, அழுகையை, அவலத்தைப்
பற்றிய ஏராளமான கதைகளை நடுக்கத்துடன் கடந்து போயிருக்கிறோம். அகரமுதல்வனின் இந்த நூலிலும்
அத்தகைய கதைகளும் கணங்களும் உள்ளனவென்றாலும் இவை அனைத்தும் கூர்மையான வலியை நமக்குள்
ஏற்படுத்துவதற்கான காரணம் இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் சிறுவர்களின், விடலைத்தனமான இளைஞர்களின்
பார்வையில் சொல்லப்படுகின்றன என்பதுதான். இக் கதைகளைச் சொல்லும் சிறுவர்களுக்கோ இளைஞர்களுக்கோ
அவற்றின் பின்னணியிலுள்ள வீரத்தின், தியாகத்தின், துரோகத்தின் ஆழமோ பொருளோ உள்ளபடியே
தெரியாது. மறைக்கப்பட்ட செய்திகளுக்குப் பின்னுள்ள ரகசியத்தை அறியும்போதுதான் வேறொரு
திரை விலகும். விபரங்கள் புரியும்.
எனவே,
இவை பிள்ளைகளின் பார்வையில் சொல்லப்படும் அன்னையரின் கதைகள் என்பதுதான் இக்கதைகளின்
சிறப்பு. இதில் ஒரு கதையில் அகரன் ஒரு வாக்கியத்தை எழுதியிருக்கிறார் ‘பிள்ளைகளிடம்
இருப்பதெல்லாம் அம்மாவின் கைகள்தான்.’ அம்மாவின் அந்தக் கைகளே பிள்ளைகளைக் கொண்டு இந்தக்
கதைகளைச் சொல்லியுள்ளன.
இந்த
நூலின் பதினெட்டு, பத்தொன்பதாம் அத்தியாயங்கள் ஈழத் தமிழ் இலக்கியத்தின் தன்னிகரில்லாத
பக்கங்களில் இடம்பெறத் தக்கவை. இரண்டுமே முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி நாட்களைச் சித்தரிப்பவை.
நந்திக்கடலின் கரையெங்கும் குவிந்திருக்கும் பிணங்களுக்கு நடுவே பசியின் கோர தாண்டவத்தினை
தாளாமல் அந்த உந்தித் தீயை அணைக்கும் பொருட்டு மேற்கொள்ளும் காரியங்களைச் சொல்பவை.
‘பட்டினிச் சுடுகாடு’ என்று அகரன் குறிப்பிடுகிறார். இந்த இரண்டு சொற்கள் ஏற்படுத்தும்
தாக்கம் மிக வலுவானது. அவ்வளவு எளிதாக இவற்றிலிருந்து வெளியில் வந்து முடியாது. இன்னொரு
முக்கியமான வரியும் உள்ளது. இராணுவத்தினரிடம் பிடிபடுகிறான் சிறுவன். நிர்வாணமாக அவனை
நடத்திச் சென்று முழந்தாளிடச் சொல்லி விசாரிக்கிறார்கள். சீழ்பிடித்த காயமொன்றைக் காட்டி
கேட்கிறார்கள் ‘இந்தக் காயம் எப்படி வந்தது?’ ‘பசியால்’ என்று பதில் சொல்கிறான். ‘நீ
இயக்கமா?’ ‘இல்லை, பசி கிடக்க முடியாத குரக்கன் ரொட்டிக் கள்ளன்.’ ‘எப்படி இங்கே வந்தாய்?’
‘பசி அழைத்து வந்தது.’ ‘பசி என்றால் யார், உன்னுடைய தளபதியா?’ அப்போது அந்தச் சிறுவன்
சொல்கிறான் ‘அது என் தெய்வம். நான் விளக்கேற்றாவிட்டால் என்னையே தின்றுவிடும் தெய்வம்.’
பசியின்
முன்னால் எதுவும் பொருட்டில்லை. பசி அணங்காகவும் தெய்வமாகவும் ஊழியாகவும் மக்களை வாட்டும்
இத் துயரத்தை காட்டும் இந்த வரிகளும் அத்தியாயங்களும் பதறச் செய்பவை. மறதியில் புதைக்க
நினைக்கும் ஒரு சரித்திரத்தை வாழ்வை இவை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. அனைத்தையும் வேடிக்கைப்
பார்த்து நின்ற உலகின் செயலின்மையை, கையாலாகத்தனத்தை, கருணையின்மையை இக் கதைகள் தொடர்ந்து
அனைவருக்கும் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கும். மனசாட்சியை உலுக்கிக் கேள்விகேட்டபடியேயிருக்கும்.
‘இழந்த
வாழ்வை எழுதி மீட்கும் ஆவேசம் எனக்கிருக்கிறது’ என்று கூறும் அகரமுதல்வன் எழுதிக்கொண்டிருக்கும்
வரை அந்தக் கேள்விகள் அவரது எழுத்தின் வழியாக துணங்கைக் கூத்துகளாக உக்கிரமாகவும் வலுவாகவும்
ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.
0


