புத்தகங்களை கைவிடாதீர்

 

( 07 பிப்ரவரி 2026 அன்று தென்காசி புத்தகத் திருவிழாவில் ஆற்றிய உரை )

அனைவருக்கும் வணக்கம்.

புத்தகக் கண்காட்சி மேடையில் வந்து நின்று ‘புத்தகங்களைக் கைவிடாதீர்’ என்று பேசுவதே நகைமுரண்தான்.

இது எல்லாவற்றையும் கைவிடும் காலம், மரங்கள் இலைகளை உதிர்ப்பதுபோல இன்றைய நவீன வாழ்வு எல்லாவற்றையும் உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. சில விஷயங்களை நாம் நமக்குத் தெரிந்தே கைவிடுகிறோம். சில விஷயங்களை நமக்குத் தெரியாமலே கைவிடுகிறோம்.

நாம் எதையெல்லாம் கைவிடுகிறோம்? ஒரு விஷயம் நமக்குத் தேவையில்லை என்றால் அதை நாம் கைவிட்டுவிடுவோம். அதனால் நமக்கு பயனேதுமில்லை என்றால் அதை நாம் வைத்துக் கொள்வதில்லை. உதாரணத்துக்கு, பழைய சைக்கிள் ஒன்று பயன்படுத்தப்படாமலே வீட்டு வாசலில் நிற்கிறது. அது பயன்பாட்டிலேயே இல்லை. என்ன செய்வோம்? தூக்கிப் போட்டுவிடுவோம். பழைய மாடல் செல்போன் நம்மிடம் இருந்தால் அதை வைத்துக்கொண்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அதனால் எந்தப் பயனுமில்லை என்றால் அதை தூக்கிப் போட்டுவிடுவோம். பொருட்களை மட்டுமல்ல, சில சமயம் மனிதர்களையும்தான். நம்முடைய உறவுகள், நட்புகளிலும் இது நடக்கும். அவர்களால் நமக்கு எந்த பயனும் இல்லை என்ற நிலையில் அவர்களை நாம் பொருட்படுத்தமாட்டோம். கண்டுகொள்ள மாட்டோம்.

நம்முடைய உடல் ஆரோக்கியத்துக்கும் மன ஆரோக்கியத்துக்கும் ஒவ்வாத காரியங்களை கைவிடுவது நல்லதுதான். ஆனால், அவை இரண்டுக்கும் உதவுகிற சில முக்கியமான காரியங்களை கைவிடுவது நல்லதல்ல. சிந்திக்கத் தெரிந்த யாரும் அப்படியொரு முட்டாள்தனத்தை செய்யமாட்டார்கள். ஆனால், பல சமயங்களில் அவ்வாறான முட்டாள்தனங்களை நாம் செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.

திருப்பூரிலிருந்து கோபிசெட்டிப்பாளையத்துக்கு 45 கிலோ மீட்டர் தொலைவு. பேருந்தில் சென்றால் ஒரு மணி நேரம் பிடிக்கும். சில வருடங்கள் பணி நிமித்தமாக திருப்பூரிலிருந்து கோபிக்கு சென்று வர நேர்ந்தது. கோபிச்செட்டிபாளையத்துக்கு சில கிலோ மீட்டர்களுக்கு முன்பு, பவானிசாகர் அணையிலிருந்து கிளைபிரிந்து வரும் காலிங்கராயன் கால்வாயைக் கடந்து செல்ல நேரும். அணை திறக்கப்பட்டு கால்வாயில் நீர் நிறைந்து செல்லும் காட்சி மிக அழகானது. அதன் இருமருங்கும் வயல்களும் தோப்புகளுமாய் பசுமை நிறைந்து கொஞ்சும். நீர்வரத்து இல்லாத நாட்களில் கால்வாய் வறண்டு கிடக்கும். அதுவரை கண்ணில்படாமல் கால்வாயில் கிடந்தவற்றையெல்லாம் பார்க்க முடியும். குறுகிய பாலத்தைக் கடக்கும்போது பேருந்தின் வேகம் குறைந்தபோதுதான் கவனித்தேன், கால்வாய்க்குள் நான்கைந்து ஆட்டாங்கல்கள் கிடந்தன. நமது வீட்டில் மாவாட்ட பயன்படுத்தப்பட்ட ஆட்டுரல்களைவிட அளவில் சற்று பெரியவை. கிராமங்களில் அப்படிப்பட்ட அளவில் பெரிய ஆட்டுரல்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது பயன்பாட்டில் இல்லாத அவற்றை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கால்வாய்க்குள் கொண்டு வந்து போடப்பட்டிருந்தன. வீட்டுக்கு வீடு மாவரைக்கும் இயந்திரங்கள் விதவிதமாய் இருக்கும்போது ஆட்டுரல்களுக்கு என்ன வேலை?

கைவிடப்பட்டு கால்வாயில் போடப்பட்டிருந்த ஆட்டுரல்கள் எண்ணற்ற கேள்விகளை எழுப்பின. அதன் பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் பாலத்தைக் கடக்கும்போது அவற்றை தவறாமல் பார்த்தபடியே சென்றேன். கைவிடப்பட்ட இந்த ஆட்டுரல்களைக் கண்டபோது நாம் எதையெல்லாம் கைவிட்டிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் எழுந்தது.

பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து தொடங்கலாம். இன்று பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகள் சிலேட்டுகளை பயன்படுத்துகிறார்களா தெரியவில்லை. எழுதி எழுதி அழித்து அழித்து எழுத்து சரியாக வரும் வரை சிலேட்டுகளே நமக்கு எழுதிப் பழகும் குட்டிக் கரும்பலகையாக இருந்தன. அதன் பிறகுதான் குறிப்பேடுகளில் எழுதலானோம். இப்போது பேனாவைப் பிடித்து எழுதும் பழக்கமே அருகிவிட்டது. நேரடியாக ஆட்காட்டி விரல், கட்டை விரல்கொண்டு திறன்பேசியில் எழுத்துக்களைக் கொத்தி எழுதுகிறோம். இளம் எழுத்தாளர்கள் பலர் பெரிய நாவல்களைக்கூட இன்று திறன்பேசியில்தான் எழுதுகிறார்கள். ஆக, சிலேட்டுகளை நாம் கைவிட்டுவிட்டோம்.

எனக்குத் தெரிந்து இன்று யாரும் வாய்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்வதில்லை. மனப்பாடம் செய்யச் சொல்லி பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் கட்டாயப்படுத்துவதாகவும் தெரியவில்லை. ஒருகாலத்தில் பதினாறாம் வாய்பாடு வரை தலைகீழாகத் தெரியாவிட்டால் அவனுக்கு கணக்கு வராது என்றே முடிவுகட்டி விடுவார்கள். வாய் பாடுகள் இன்று அச்சில் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். வாய்பாடுகள் இல்லாதபோது மனக் கணக்கிடும் திறனைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. வாய்பாடுகளும் கைவிடப்பட்டுவிட்டன.

கைவிடப்பட்டவற்றில் முக்கியமான அடுத்த விஷயம் அகராதிகள். லிப்கோ அகராதியைப் பயன்படுத்திய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் பலரும் அதன் முக்கியத்துவத்தை அறிந்திருப்பீர்கள். இன்று அதற்கான அவசியமே இல்லை என்பதுபோன்ற மனநிலை உருவாகிவிட்டது. பதினொன்றாம் வகுப்பில் எனக்கு  ஆங்கிலம் கற்பித்தவர் பாதர் பங்குராசு. அவருடைய வீட்டுப் பாடமே தினமும் அகராதியைப் பார்த்து ஐந்து வார்த்தைகளுக்கு பொருளையும், அச் சொற்களைப் பயன்படுத்தி வாக்கியங்களையும் எழுதிக் கொண்டு வருவதுதான். சொற்கிடங்கு இன்று மிகச் சொற்பமாகச் சுருங்கிக் கிடக்கக் காரணம் நாம் அகராதிகளைக் கைவிட்டதுதான். இதற்கேற்ப இன்றைய திறன்பேசி செயல்கள் நாம் வார்த்தையைத் தட்டச்சு செய்வதற்கு முன்பே அந்த சொல்லை முன்னுணர்த்தி கொடுத்துவிடுகிறது. சில சமயங்களில் தவறான சொல்லையும். அதையும்கூட நாம் கவனிப்பதில்லை. அகராதிகளும் கைவிடப்பட்டவற்றின் பட்டியலில் சேர்ந்துவிட்டது.

வரலாறு, பூகோளப் பாடங்களின் ஒரு பகுதியாக வரைபடங்கள் இருந்தன. நாடுகள், கண்டங்கள், மாநிலங்கள், தலைநகரங்கள், முக்கியமான நகரங்கள், ஆறுகள், மலைகள், சமவெளிகள், பெருங்கடல்கள் போன்றவற்றை வெற்று வரைபடங்களில் குறிப்பது வினாத்தாளின் ஒரு பகுதி. அட்லஸ் எனப்படும் வரைபடப் புத்தகங்களை பெரும்பாலோர் வைத்திருந்தனர். அதிலுள்ள நகரங்கள், ஆறுகள், மலைகள், கடல்களைக் கண்டுபிடிக்கும் விளையாட்டுகளும் உண்டு. நாடுகளின் பெயர்களைச் சொன்னால் தலைநகரங்களின் பெயர்கள், அவற்றின் கொடிகள், பணத்தின் பெயர் போன்றவற்றை சொல்லும் போட்டி விளையாட்டும் உண்டு. பள்ளிகளில் தலைமை ஆசிரியரின் மேசையில் பூமிப் பந்து சுழன்றபடி இருக்கும். வசதியான மாணவர்களில் சிலரது வீட்டிலும் அதுபோன்ற பூமிப் பந்துகள் உண்டு. இன்று அந்த வரைபடங்களும் பூமிப்பந்துகளும் தேவையில்லாமல் போயின. தேவையில்லாமல் போயின என்பதன் பொருள் எல்லோரும் பூமிப் பரப்பை அட்ச ரேகை, தீர்க்க ரேகை அளவுடன் துல்லியமாக அறிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்பதா? இல்லை, எதையும் எந்த நேரத்திலும் இணையத்தில் தேடிக் கொள்ளலாம் என்ற வசதிதான். தொலைவில் உள்ள தேசத்தின் தட்பவெப்ப நிலை என்ன, ஈரப்பதம் என்ன என்றுகூட நொடிப் பொழுதில் தெரிந்து கொள்ளமுடியும். தகவல்கள் எதையும் விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் காலம் போய் உள்ளங்கையில் ஒரு சொடுக்கில் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு இன்றுள்ளது. இந்த வாய்ப்பின் காரணமாக நாம் வரைபடங்களையும் பூமிப் பந்துகளையும் கைவிட்டுவிட்டோம்.

இதன் அடுத்த கட்டம்தான் வழிகாட்டிகள். நம்மில் பல பேருக்கு நினைவிருக்கும். புதியவர்கள் யாராவது நம் வீட்டுக்கு வருவதென்றால் அடையாளம் சொல்வோம். ‘மூணாவது தெருவுல திரும்புனதுமே தண்ணித் தொட்டி நிக்கும். அதுக்கு எதுத்தாப்பல வர்ற சந்துல வந்தீங்கன்னா ஒருத்தர் துணி தேச்சுட்டு இருப்பார். அங்கேர்ந்து மூணாவது வீடு கெழக்குப்பாத்த மாதிரி. வீட்டு வாசல்ல செம்பருத்திச் செடி நிக்கும்’. இப்படிப்பட்ட அடையாளங்களை, ‘லேண்ட்மார்க்’களை வைத்து அந்த இடத்தை, முகவரியை, வீட்டை நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்வதுண்டு. புதிய ஊருக்குள் முதல்முறையாகப் போகும்போது இப்படிப்பட்ட லேண்ட்மார்க் களை நினைவில் வைத்துக் கொண்டால் மறுமுறை போகும்போது எளிதாக இருக்கும் என்பது ஊர்ச்சுற்றிகளுக்கான பாலபாடம். ஆனால், இன்று இதுபோன்ற ஆற்றல்களுக்கு, திறன்களுக்கான தேவை கிடையாது. எந்தவொரு இடத்துக்குப் போவது என்றாலும் இன்று கைபேசியிலுள்ள வழிகாட்டிச் செயலியில் போக வேண்டிய இடத்தைச் சொன்னால், குறைந்த நேரத்தில் சென்று சேரக் கூடிய பாதையைக் காட்டிவிடுகிறது. அது காட்டுகிற பாதையைத் தொடர்ந்து போனால் அடைய வேண்டிய இடத்தில் கொண்டுபோய் சேர்த்துவிடும். எனவே, பாதையை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளும் ஆற்றலையும் கைவிட்டுவிட்டோம்.

சிலேட்டுகள், வாய்பாடுகள், வரைபடங்கள், பூமிப்பந்துகள், அகராதிகள் என்று நான் சொன்னவை எதுவுமே இன்று தேவையில்லை. ஆப்புகள் என்று சொல்லப்படும் செயலிகளின் வழியாக திறன்பேசிகளின் வாயிலாக இவற்றைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். வேகமாகவும் மிகத் துல்லியமாகவும்.  இது நல்லதுதானே. இதில் என்ன குறை கண்டு பிடிக்க முடியும். அதிவேகமாக இவை நமக்குத் தேவையானவற்றைத் தரும்போதே இதில் பிரச்சனை என்ன இருக்கிறது? இவற்றை கைவிட்டுவிட்டதால் என்ன குறைந்து போயிற்று? என்று இன்றைய தலைமுறை மட்டுமில்லை, நமக்கு நாமேகூட இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுக் கொள்ள முடியும்.

இந்தச் செயலிகள், திறன் பேசியின் சில வசதிகள் என்ன செய்கின்றன என்று யோசித்துப் பார்க்கலாம். நமக்கு அவசியமான இந்தத் தகவல்களை உடனடியாகவும் நமக்குத் தேவையானபோதும் தருவதன் காரணமாக எதையும் நாம் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லாமல் போகிறது. நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவேண்டியதில்லை என்றால் நினைவில் எதையும் நாம் சேர்த்து வைத்துக் கொள்வதில்லை. ஞாபகத்திறன் என்பது மூளையின் முக்கியமான பகுதி. முன்பே சொன்னதுபோல பெயர்களை, பொருட்களை, இடங்களை, பாடங்களை, சமன்பாடுகளை, கணக்கு பார்முலாக்களை ஞாபகத்தில் எப்போதும் வைத்திருக்கும் திறனை நாம் மெல்ல மெல்ல சமரசம் செய்து கொள்கிறோம். இதன் காரணமாக நம்முடைய மூளையின் குறிப்பிட்ட திறன் நரம்புகள் வேலையில்லாமல் சோம்பேறித்தனமாக தூங்கிவிடுகின்றன. மழுங்கிவிடுகின்றன. செயலிகள், திறன்பேசிகளின் இணையத் தேடு பொறிகள் நமது ஞாபகப் பெட்டகத்தை கைவிடச் செய்கின்றன. ஞாபகத் திறனை கைவிட்டுவிட்டு நாம் தகவல் பொறிகளையே கையில் வைத்திருக்கிறோம். அதன் பலனாக நமது சொந்த வீட்டுக்கே நாம் வழிகாட்டிச் செயலியின் உதவியுடன்தான் வந்து சேர முடிகிறது.   

இப்படி எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக கைவிட்டுவிடும் வாய்ப்பை, வசதியை இன்றைய நவீன செயலிகளும் திறன்பேசிகளும் நமக்கு அளிக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் நாம் கைவிடுகிறோம் என்ற   உணர்வே இல்லாமல் அவற்றை செய்யுமளவுக்கு இவை நம்மை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. இன்றைய நிலையில் நம்மில் எவருமே கைபேசியில்லாமல், திறன்பேசியில்லாமல் ஒரு நாள்கூட இருக்க முடியாது என்பதுதான் உண்மையிலும் உண்மை. சிறிது நேரம் நம்முடைய அலைபேசி நம் கையில் இல்லாமல் போனால் நமக்குள் ஏற்படும் பதற்றத்தையும், உண்டாகும் நிம்மதியின்மையையும் அனைவரும் அனுபவித்திருப்போம்.

நினைவாற்றல், சிந்தனை, பகுத்தறியும் ஆற்றல், புலன் கூர்மை, சொற்கிடங்கை வளப்படுத்துதல் என்று நாம் திறன்பேசிகளின், செயலிகளின் பெயரில் சமரசம் செய்துகொள்ளும், கைவிட்டிருக்கும் அனைத்தையும் தரக்கூடிய ஒன்றை, ஒரு அபூர்வத்தை, அதிசயத்தை மெல்ல மெல்ல ஒதுக்கத் தொடங்கியிருக்கிறோம் என்பது இந்த காலகட்டத்தின் மாபெரும் துயரம். இன்னும் பெரிய துக்கம் என்னவென்றால் அவ்வாறு ஒன்றை ஒதுக்குகிறோம் என்பதே நம் சுரணைக்கு எட்டவில்லை என்பது.

நான் எதைச் சொல்கிறேன் என்பது இந்நேரம் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஆமாம், இந்த எல்லா திறன்களையும் ஒன்றாக தரும் அந்த அதிசயம் புத்தகம்தான்.

வாசிப்புப் பழக்கம் மூளையின் பல ஆற்றல்களை, திறன்களை ஒருங்கிணைத்துத் தரும் அபாரமான ஒரு பழக்கம். ஒரு புத்தகத்தை வாசிக்கும்போது புலன்கள் அனைத்தும் கூர்மை பெறுகின்றன. கண்கள் புத்தகத்திலுள்ள எழுத்துகளை காண்கின்றன. மூளை நரம்புகள் கண்களிலிருந்து வரும் சமிக்ஞைகளை வாங்கி எழுத்துகளை ஒன்று சேர்த்து சொல்லாக மாற்றித் தருகின்றன. பிறகு அந்தச் சொல்லுக்கான பொருளை நம்முடைய சொற்கிடங்கிலிருந்து எடுத்துத் தருகின்றன. சொற்களும் வாக்கியங்களும் அவற்றுக்கான பொருளும் சேர்ந்து நமக்குள் ஒரு அனுபவத்தைத் திரட்டித் தருகின்றன. வாசிக்கும்போது கண்களும் மூளையும் மட்டும் வேலை செய்வதில்லை. காதுகளில் ஒலியும் ஓசையும் விழுகிறபோதும் அவை நமது கவனத்தைத் திசைதிருப்புவதில்லை. உடல் வாசிப்பதற்கான சரியான கோணத்தில் வசத்தில் தன்னை இருத்திக் கொள்கிறது. எனவே வாசிப்பு என்பது மூளைக்கான பயிற்சி மட்டுமல்ல,  நம் உடலுக்கான பயிற்சியும்கூட.

உடலை உறுதியுடன் வைத்துக் கொள்ள உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும். மூளையை உறுதியுடன் வைத்துக் கொள்வதற்கான பயிற்சிதான் வாசிப்புப் பழக்கம்.  

 இன்று தெருவெங்கும் ‘ஜிம்’கள் – உடற்பயிற்சி கூடங்கள் முளைத்திருக்கின்றன. எல்லோருக்கும் உடலின் மீதான அக்கறை பெருகியிருப்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயந்தான். இன்றைய நமது உணவுப் பழக்கங்களால், உடல் உழைப்பு குறைந்துவிட்டதால் இப்படி கட்டாயமாக உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் வந்துவிட்டது. இன்னும் சில காலத்துக்குப் பிறகு மூளைப் பயிற்சிக்கான ஜிம்கள் இதுபோல முளைக்குமோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது.

 ஆனால், யோசித்துப் பார்த்தால் மூளைப் பயிற்சிக்கான அத்தகைய ஜிம்கள் இப்போதே ஒவ்வொரு ஊரிலும் உள்ளன என்பது புரியும். மூளைப் பயிற்சிக்கான அந்த ஜிம்களுக்கு நீங்கள் மாதந்தோறும் செலுத்த வேண்டிய கட்டணம் மிகவும் குறைவு. அங்குள்ள மூளைக்கான உடற்பயிற்சி கருவிகளை விரும்பினால் நீங்கள் வீட்டுக்கே எடுத்துக் கொண்டு போக முடியும். குறிப்பிட்ட தவணைக்குப் பின் திருப்பிக் கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

மூளைப் பயிற்சிக்கூடங்களுக்கு, ஜிம்களுக்கு இன்னொரு எளிமையான பெயர் உள்ளது. நூலகங்கள் என்று சொல்வோம்.

சரிதானே. மூளைக்கு தேவையான பயிற்சியை புத்தகங்களைக் கொண்டு செய்ய முடியும். எல்லோரும் சொந்தமாக புத்தகங்களை வாங்கிப் படிப்பது சாத்தியமில்லை என்பதற்காகத்தான் அரசாங்கம் எல்லா ஊர்களிலும் நூலகங்களை திறந்து வைத்துள்ளது. ஆண்டுதோறும் புதிய புத்தகங்களை வாங்கித் தருகிறது. நீங்கள் அங்கிருந்தே வாசிக்க விரும்பினால் அதற்கான சூழலை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறது. வீட்டுக்கு எடுத்து வந்து வாசிக்கும் வாய்ப்பையும் கொடுக்கிறது. நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் நூலகத்துக்குப் போய் அங்குள்ள ஏதேனுமொரு நூலை வாசிக்க முயல்வதுதான்.

இங்கிருக்கும் நாம் நம்முடைய ஊரில் உள்ள நூலகத்துக்கு கடைசியாக எப்போது சென்றோம் என்று யோசித்துப் பார்க்கலாம். 

ஒவ்வொரு ஊரிலும் கிளை நூலகங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இவை தவிர, மாவட்டந்தோறும் மைய நூலகங்கள் உள்ளன. சென்னையில் உள்ள அண்ணா நூற்றாண்டு விழா நூலகத்தைப் போல மாவட்ட தலைநகரங்களில் இப்போது பெரிய அளவில் நூலகங்கள் கட்டப்படுகின்றன. மதுரையில் ஏற்கெனவே திறக்கப்பட்டுவிட்டது. கோவையில் திறக்கப்படவுள்ளது.

மக்கள் நூலகங்களைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அரசாங்கம் இவ்வளவு முயற்சிகளை தொடர்ந்து செய்து வருகிறது. மாவட்டந்தோறும் இதுபோன்ற புத்தகக் காட்சிகளை ஏற்பாடு செய்து மக்களுக்கு புத்தகங்களை வாங்க ஊக்குவிக்கிறது.

ஒருவேளை, இனி வரும் காலத்தில் புத்தகங்களை வாங்கவும்கூட ஒரு குடும்பத்துக்கு ஆண்டுக்கு இத்தனை ரூபாய் வழங்கப்படும் என்ற அறிவிப்பை வரும் தேர்தலின்போது ஏதேனும் ஒரு கட்சி அறிவித்தால் வியப்பதற்கில்லை.

ரேஷன் கடைகளில் அரிசி, பருப்பு, மண்ணெண்ணை போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களோடு மாதம் ஒரு புத்தகம் வழங்கப்படுவதும்கூட சாத்தியம்தான்.

பொங்கல் பரிசுப் பொதியில் வெல்லம், கரும்பு, வேட்டி, சேலையுடன் ஒன்றிரண்டு புத்தகங்களையும் சேர்த்து வழங்கலாம்.

 

புத்தகத்துக்கும் வாசிப்புக்கும் ஏன் இத்தனை முக்கியத்துவம் தரவேண்டும் என்று கேட்பீர்கள்.

ஒரு புத்தகம் என்பது வெறும் அச்சிட்ட எழுத்துகளைக் கொண்டதல்ல. அதுவொரு அனுபவம். அதை எழுதிய எழுத்தாளனுக்குள் உள்ள அனுபவத்தையும் எண்ணங்களையும் சொற்களின் வழியாக நமக்குத் தருகிறார்.

விதிக்கப்பட்டுள்ள இந்த வாழ்நாளில் எத்தனை பேரை நாம் சந்தித்துப் பேசிவிட முடியும்? எத்தனை இடத்துக்கு பயணம் சென்று அங்குள்ள அதிசயங்களைப் பார்த்துவிடமுடியும்?

புத்தகங்கள் நம்மை பலரிடம் பேசச் செய்கின்றன. வித்தியாசமான பல மனிதர்களின் அனுபவங்களை நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. உலகின் மூலைகளிலுள்ள பல இடங்களுக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன. அங்குள்ள அதிசங்களை நமக்கு நெருக்கமாகக் காட்டுகின்றன.

நம் எல்லோருக்கும் மகாத்மா காந்தியைப் பற்றித் தெரியும். நம் நாட்டுக்கு சுதந்திரம் பெற்றுத் தந்தார் என்பதைத் தாண்டி மகாத்மா காந்தி நமக்கு எத்தனை முக்கியமானவர் என்பது எல்லோருக்குமே தெரியும். விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தாண்டி இந்தியர்களின் வாழ்வில் அவர் இன்னும் எத்தனை ஆழமான செல்வாக்கு செலுத்துகிறார் என்பதையும் அறிவோம். இது எப்படி சாத்தியம்? அவரை நேரில் பார்த்தவர்கள், பழகியவர்கள் இன்று பெரும்பாலும் உயிருடன் இருக்கமாட்டார்கள்? அப்படியென்றால் இன்னும் அவரால் எப்படி இத்தனை பெரிய செல்வாக்கை செலுத்த முடிகிறது?

 அவர் எழுதி வைத்திருக்கும் ஒரு புத்தகம்தான் இன்னும் தொடர்ந்து தலைமுறைகளுக்கு அவரை எடுத்துச் சொன்னபடி உள்ளது. ‘என் வாழ்க்கையே நான் சொல்லும் செய்தி’ என்பதுதான் அவரது போதனை.  ‘சத்திய சோதனை’ என்கிற அந்த புத்தகத்தை முழுக்க வாசிக்காவிட்டாலும் அதைப் பற்றி கேள்வியாவது பட்டிருப்போம். அவருடைய வாழ்வின் சில பகுதிகளையேனும் தெரிந்து வைத்திருப்போம். படித்தவர்கள் சொல்லிக் கேட்டிருப்போம்.

காந்தியை மையமாக கொண்ட திரைப்படங்கள் நிறைய இருந்தாலும் எத்தனை பேர் அவற்றைப் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்பது கேள்விதான்.

சத்திய சோதனை என்கிற அந்தப் புத்தகமும், பள்ளிக்கூட பாடங்களில் அவரைப் பற்றிய செய்திகளும்தான் நம் நினைவில் காந்தயை ஆழமாகவும் காலங்கடந்தும் பதித்து வைத்திருக்கின்றன. அவரைப் பற்றி சில செய்திகளையாவது நினைவில் வைக்க உதவியுள்ளன.

 

மனித மூளையின் ஆற்றல்களில் முக்கியமானவை கற்பனையும் சிந்தனையும். கற்பனை, சிந்தனை இவற்றின் வழியாகத்தான் எல்லா அறிவுத்துறைகளுமே தோன்றி வளர்ந்துள்ளன. மனித நாகரிகமும் அறிவியலும் கலையும் இத்தனை உயரங்களை இன்று அடைந்துள்ளன. கற்பனையின், சிந்தனையின் பலன்களாகவே இன்றைய நவீன வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது. இந்த ஆற்றல்களை – கற்பனையையும் சிந்தனையையும் வற்றாமல் ஊற்றெடுக்கச் செய்வது வாசிப்புப் பழக்கமே. நம் மூளையின் ஆற்றலை, கற்பனைத் திறனை, சிந்தனை வளத்தை புத்தக வாசிப்பு சுறுசுறுப்பாக வைத்துக் கொள்கிறது.

பெரும் சாதனையாளர்கள் – விஞ்ஞானிகள், கலைஞர்கள் – தீவிரமான வாசிப்புப் பழக்கம் உள்ளவர்களாகவே இருந்திருக்கிறார்கள். இருக்கிறார்கள்.

நாம் வாசிக்கும் ஒரு சொல், வாக்கியம் நமக்குள் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிது. அந்த சொல் மேலும் பல புதிய திறப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது. அதுவே எழுதவும் கலைகளை உருவாக்கவும்  கண்டுபிடிப்புகளைத் தரவும் உதவுகிறது.

எனவே, கற்பனைத் திறனை மேம்படுத்தவும் சிந்தனை வளத்தை கூராக்கவும் சிறு பருவத்திலிருந்தே வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஏற்படுத்துவது முக்கியமாகும். பள்ளிப் புத்தகங்களைப் படிப்பது வேறு. புத்தக வாசிப்பு என்பது வேறு என்பதை நம் குழந்தைகளுக்கும், முக்கியமாக பெற்றோர்களுக்கும் புரிய வைக்க வேண்டும்.

வாசிப்பின் வழியாக வே நம் மொழியை நாம் வளப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். அந்த மொழியின் வழியாகவே சிந்தனை என்பது உருவாகும், பலம் பெறும்.

இன்று நம் குழந்தைகளின் சிந்தனை மொழி எது என்று ஒருமுறை நிதானமாக யோசித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் உங்கள் குழந்தையிடம் நேரடியான ஒரு தமிழ்ச் சொல்லை சொல்லிப் பாருங்கள். உடனடியாக அச் சொல்லை அது புரிந்து கொள்ளாது. அந்த சொல்லுக்கு இணையான ஆங்கிலச் சொல்லை நீங்கள் சொன்னவுடன் கண்மலர தலையாட்டிப் புரிந்து கொள்ளும். உதாரணமாக, ‘மயில்’ என்று சொன்னால் அது முழித்துக்கொண்டு பார்க்கும். அதுவே ‘பீகாக்’ என்று சொன்னவுடன் புரிந்துகொண்டு தலையாட்டும்.

என்றால் இப்போது அந்தக் குழந்தையின் சிந்தனை மொழி எது? தமிழா, ஆங்கிலமா?

இங்கே நாம் மொழியைப் பற்றி பேசவில்லை. தமிழோ ஆங்கிலமோ இந்தியோ கன்னடமோ எது வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால் ஏதேனும் ஒரு மொழியை, குறிப்பாக தாய்மொழியை, திருத்தமாக பேசவும் எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக்கொள்வது மிகவும் முக்கியம். அந்த மொழியின் வழியாகவே அதன் சிந்தனை மொழியும் உருவாகும். மொழியில் தெளிவில்லாதபோது, குழப்பம் இருக்கும்போது சிந்தனையிலும் தெளிவிருக்காது. எனவேதான, குழந்தைகளின் சிந்தனை மொழியை சரியாக உருவாக்க அவர்களுக்கு வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஏற்படுத்துவது மிக முக்கியம், கட்டாயம்.  

இந்தப் பழக்கத்தை குழந்தைகளிடம் உருவாக்கும் பொறுப்பு பெற்றோர்களிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் பள்ளிக்கூடங்களிடமும் அரசாங்கத்திடமும் உள்ளது.

‘தினம் ஒரு புத்தகம்’ என்ற திட்டத்தை பள்ளிக்கூடங்களில் அறிமுகப்படுத்தலாம். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு நூலைக் கண்ணில் காட்டலாம். அந்த நாள் முழுக்க அந்தப் புத்தகம் அந்தக் குழந்தையுடனே இருக்கட்டும். அந்த எழுத்தாளனின் படத்தை பார்க்கட்டும். சற்று பெரிய குழந்தைகளை, நூலகத்துக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட காலவேளையை ஒதுக்கி அங்கே நேரம் செலவிடச் செய்யலாம். இதனால் நூல்களை, எழுத்தாளர்களை, வாசிப்பைக் குறித்த ஆர்வத்தை அவர்களிடையே ஏற்படுத்த முடியும்.

கர்நாடகாவில் ஹம்பி என்ற தொன்மையான நகரம் உள்ளது. விஜயநகரப் பேரரசின் கனவுத் தலைநகரம். துங்கபத்திரை நதிக் கரையில உள்ளது. அடிக்கடி அங்கே செல்வதுண்டு.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஊருக்குள் ஒரு ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடம் இருந்தது. நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தின் சுற்றுச்சுவர் முழுக்க உருவப் படங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்த எல்லா முகங்களுமே ஏற்கெனவே எங்களுக்கு அறிமுகமானவை. வியப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. அங்கிருந்த உருவங்கள் அனைத்துமே கன்னட மொழியின் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்கள். சிவராம் கரந்த், யு ஆர் அனந்தமூர்த்தி, மாஸ்தி வெங்கடேச அய்யங்கார், கிரிஷ் கர்நாட், எஸ் எல் பைரப்பா உள்ளிட்ட எழுத்தாளர்களின் படங்களே வரையப்பட்டிருந்தன.

ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்கள் தினமும் எழுத்தாளர்களின் முகங்களைப் பார்க்கிறார்கள். சிறு வயதிலேயே எழுத்தாளர்களை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். இதன் மூலமாக அவர்கள் எழுதியவற்றை மாணவர்கள் தேடிப் போகும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்துகிறார்கள். இதுதான் பள்ளிக்கூடங்களும் அரசாங்கமும் செய்ய வேண்டியது. இப்படித்தான் ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனையை, வேர்களை நம்மால் பலப்படுத்த முடியும்.

ஆரோக்கியமான ஒரு பள்ளிக்கூடத்தில் இரண்டு இடங்கள் வெறிச்சோடி இருக்கக் கூடாது. ஒன்று, மைதானம்.

பள்ளி மைதானத்தில் கூச்சலிட்டபடி மகிழ்ச்சியுடன் மாணவர்கள் பெருமளவில் விளையாடுகிறார்கள் என்றால் அந்தப் பள்ளியில் ஆரோக்கியமான ஒரு தலைமுறை உருவாகிறது என்று பொருள்.

வெறிச்சோடிக் கிடக்கக் கூடாத இன்னொரு இடம் ‘நூலகம்’.

எந்தவொரு பள்ளிக்கூடம், தம் மாணவர்களுக்கு நூலகத்தைத் திறந்து வைத்து அங்கே புத்தகங்களை எடுக்கவும் வாசிக்கவும் நேரம் செலவிடவும் அனுமதிக்கிறதோ அந்தப் பள்ளி சிந்தனைத் திறம்கொண்ட கற்பனை வளம்கொண்ட ஒரு தலைமுறையை உருவாக்குகிறது என்று பொருள்.

எனவே, ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் நல்ல நூலகமும் நூலகத்தின் ஆற்றலைப் புரிந்துகொண்ட நூலகரும் மிக முக்கியமான அம்சங்கள்.

வாசிப்புப் பழக்கம் இல்லாதபோது குறையும்போது நாம் முதலில் இழப்பது நம்முடைய மொழியை. மொழியை இழக்கும்போது நாம் சிந்தனையை இழப்போம். சிந்தனை இழப்பு என்பது பண்பாட்டை இழக்கச் செய்யும். பிறகு நம்மையே நாம் இழந்துவிடுவோம்.

மொழியைப் பாதுகாக்க, சிந்தனையைப் பாதுகாக்க, பண்பாட்டைப் பாதுகாக்க, நமது உடல், மன ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்க வாசிப்பது அவசியம்.  

புத்தகங்கள்தான் நம்முடைய வாழ்க்கைக்கான அடிப்படை மதிப்பீடுகளை, அறங்களை, விழுமியங்களை நமக்குள் விதைக்கின்றன.

திருக்குறளும் ராமாயணமும் மகாபாரதமும் சிலப்பதிகாரமும் சொல்லிக் கொடுத்துள்ள அற மதிப்பீடுகளைத்தான் இன்றும் நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். விவாதிக்கிறோம். அந்த அற மதிப்பீடுகளை எத்தனை தூரம் நாம் கடைபிடிக்கிறோம் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் அவற்றிலிருந்து விலகிப் போகவோ அவற்றை மறுக்கவோ இன்னும் இந்த சமூகத்தில் தயக்கம் இருக்கவே செய்கிறது.

புத்தகம் வாசிக்கக் கூடியவரென்றாலும்கூட அவரால் உலகின் எந்த மூலையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் ஒரு படைப்பையும் படித்துவிட முடியும். அந்தக் கலாச்சாரத்தின் கூறுகளை அறிந்து கொள்ள முடியும். ஒரு இனக்குழுவின் வாழ்க்கைப் பழக்கங்கங்களை, முறையைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

நம் கையில் அலைபேசியை வைத்திருப்பதுபோல ஒரு புத்தகத்தையும் வைத்திருக்க வேண்டும். பயணத்தின்போது, வெளியில் செல்லும்போது விருப்பமான ஏதேனுமொரு புத்தகம் கையில் இருக்க வேண்டும். எங்கேனும் காத்திருக்கும்போது ஒன்றிரண்டு பக்கங்களை படிக்கலாம். வீட்டில்கூட புத்தகங்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கவேண்டும். உணவு மேசையில் ஒன்று, கூடத்தின் வரவேற்பு மேசையில் சில புத்தகங்கள், அலமாரியில் புத்தகங்கள் என்று எல்லா இடத்திலும் ஏதேனும் ஒரு புத்தகம் கண்ணில்படும்படி இருக்க வேண்டும். நம்முடைய திறன்பேசிகளுக்கு அவ்வப்போது மின்னாற்றலை ஏற்றுவதுபோல, புத்தகங்களின் சில வரிகளை, பக்கங்களை வாசித்து நமக்கு வாய்த்துள்ள திறன்களை அவ்வப்போது வீரியம் குறையாமல் பாதுகாத்துக் கொள்வது முக்கியம்.

ஒவ்வொரு புத்தகமும் ஒரு சார்ஜர்போல. சார்ஜர் இல்லாமல் திறன்பேசி வேலை செய்யாது என்ற பதற்றம் இருக்குமில்லையா? புத்தகத்தை வாசிக்காமல் போனால் நம்முடைய மூளைத் திறன்களும் மழுங்கிவிடும் என்ற உணர்வும் எச்சரிக்கையும் இருப்பது முக்கியம்.

புத்தகங்கள் என்றால் பாடப் புத்தகங்கள் மட்டுந்தான் என்ற எண்ணத்தை தயவுசெய்து பிள்ளைகளை நம்ப வைத்துவிடாதீர்கள். ஒரு தலைமுறைக்கு நீங்கள் செய்யும் மிகப் பெரிய துரோகம் அது.

நம் பிள்ளைகளுக்கு தரமான கல்வியை நல்ல எதிர்காலத்தை உறுதிசெய்யவே அனைவரும்  ஆசைப்படுகிறோம்.உழைக்கிறோம். நம் சக்திக்கு மீறி செலவு செய்கிறோம். அதை உறுதிப்படுத்துவது நம் கடமை. அதேயளவுக்கு முக்கியமான இன்னொரு தவிர்க்க முடியாத கடமை, அவர்களை பள்ளிப் பாடங்களுக்கு வெளியே, பாடப் புத்தகங்களுக்கே வெளியே உள்ள புத்தகங்களை அறிமுகம் செய்வதும், வாசிப்பை ஒரு பழக்கமாக அவர்களிடத்தே வளர்த்தெடுப்பதும் உங்களது முக்கியமான கடமைகளில் ஒன்று.

புத்தகங்களுக்கு வீட்டில் இடம் வேண்டும். அவை மிக அத்தியாவசியமானவை என்ற நம்பிக்கை வேண்டும். அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளிடம் புத்தகங்களும் வாசிப்புப் பழக்கமும் நாம் யோசிக்கவே முடியாத பெரும் மாற்றத்தை நிச்சயமாக ஏற்படுத்தும்.

எனவே, புத்தகங்களை கைவிடாதீர்கள்.

புத்தகங்கள் என்றால் காகிதங்களில் அச்சடிக்கப்பட்ட புத்தகங்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. காலந்தோறும் புத்தக வடிவிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. ஆதி காலத்தில் பனையோலைகளில் எழுதப்பட்டன. பின்பு அவை துணியில் எழுதப்பட்டன. காகிதங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின் மைதொட்டு எழுதும் பழக்கம் வந்தது. அச்சு இயந்திரங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பிறகு நூல்கள் அச்சிடப்பட்டன.

இன்று புத்தகங்களும் மின் வடிவத்தில் கிடைக்கின்றன. கிண்டில் சாதனங்களின் மூலம் எண்ணற்ற நூல்களை சேமித்துக் கொள்ளலாம். ஒவ்வொரு கிண்டிலும் ஒரு சிறிய நூலகம் என்றே சொல் முடியும். விருப்பத்துக்கேற்ப படிக்கலாம். பல வசதிகளையும் அது நமக்கு ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறது. அது மின் புத்தகம். எனவே, இன்றைய தலைமுறையினர் புத்தகங்களைத் தூக்கிச் சுமக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சிறிய ஒரு கையடக்கக் கருவியின் வழியாக புத்தகம் வாசிக்கும் அனுபவத்தைப் பெற முடியும்.    

எனவே, புத்தகங்கள் என்றால் அச்சுப் புத்தகங்கள் மட்டுமல்ல. மின் புத்தகங்களுந்தான். புத்தகத்தை எதில் படித்தாலும் சரி. படிக்க வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம்.

இந்த நேரத்தில் நமது முப்பாட்டன் உ வே சாமிநாதய்யரை நினைத்துப் பார்ப்போம். ஊர் ஊராக அலைந்து தேடி தமிழின் பழஞ்செல்வங்களைத் திரட்டுவதே அவரது வாழ்க்கையாக அமைந்தது. எங்கெங்கோ கேட்பாரற்று பரணிலும் அடைபட்ட அறைகளில் துணி மூட்டைகளிலும் பாழடைந்த பழம்பெட்டிகளிலும் கேட்பாரற்று கிடந்த ஓலைச் சுவடிகளையும் அந்த மனிதர் சேகரித்துத் தொகுத்திராவிட்டால் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களை நாம் அறிந்திருக்க முடியாது. அந்த மகத்தான மனிதரை இன்று நாம் பெருநன்றியுடன் நினைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

தமிழில் அச்சு இயந்திரத்தைக் கண்டுபிடித்து, தரங்கம்பாடியில் அச்சுக்கூடத்தை நிறுவி தமிழின் முதல் அச்சு நூலைப் பதிப்பித்த சீகன் பால்கு ஐயரை நாம் நன்றியுடன் நினைத்துக் கொள்வோம்.

நூலகத் தந்தை என்று அறியப்படும் எஸ்.ஆர்.ரங்கநாதனை நினைத்துப் பார்க்கலாம். இன்று நம் நூலகங்களில் உள்ள நூல் தொகுப்பு முறையை உருவாக்கியவர். அவர் நமக்களித்த கொடையைத்தான் இன்று நாம் அனுபவதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கவேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான ஆளுமை சக்தி வை கோவிந்தன். பதிப்புலகின் தந்தை என்று அறியப்படுபவர். தமிழில் நூல்களைப் பதிப்பித்து வெளியிடும் காரியத்தைத் துணிந்து மேற்கொண்டவர். தரமான புத்தகங்களை அச்சிட்டு நியாயமான விலையில் அனைவருக்கும் கிடைக்கும்படி செய்யவேண்டும் என்ற கனவுடன் பதிப்புத் தொழிலைத் தொடங்கியவர். 

இவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நமக்கு அளித்துள்ள அரும்பொருள் புத்தகங்கள். இன்று நம் கையில் வைத்திருக்கிற, கண்ணில் பார்க்கிற ஒவ்வொரு புத்தகத்துக்குப் பின்னாலும் இவர்களது உழைப்பின் சாரம் உறைந்துள்ளது என்பதை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

பயன்படுத்தாத உறுப்புகள் மெல்ல மனித உடலின் பரிணாமத்திலிருந்து நீங்கிவிடும் என்பதை அறிவோம். ஆதியில் வாலுடன் இருந்த மனிதன் பரிணாம வளர்ச்சியில், அதன் பயன்பாடின்மையின் காரணமாக, உடலிலிருந்து நீங்கிவிட்டதாகப் படித்திருப்போம்.

புத்தகங்களையும் நூலகங்களையும் பயன்படுத்தாது போனால், அவற்றை நாம் கைவிட்டுவிட்டால் நாம் இழக்கப்போவது நமது மூளையின் ஆற்றல்களை, திறன்களை. பயன்படுத்தப்படாத அந்த பகுதிகள் மெல்ல மெல்ல நீங்கும் அபாயம் உள்ளது.

புத்தகங்களை கைவிடுதல் என்பது நம் சிந்தனையை கைவிடுவது. நம் நினைவாற்றலை கைவிடுவது. நம் தலைமுறையை கைவிடுவது.

எனவே, புத்தகங்களைக் கைவிடாதீர்கள்.